Nina in India

Geplaatst onder: Zonder rubriek op 17 maart 2008 | 3 Reacties »

Geplaatst onder: Zonder rubriek op 17 maart 2008 | 2 Reacties »

Dag lieve lezertjes! (van wie was dat ookalweer bijna?)

Even een update vanuit India. Dit keer met informatie over wat we tot nu toe al van het sponsorgeld hebben gekocht, onze lessen, het eerste even-slikken-en-weer-doorgaan-momentje en nog wat onzin :).

De afgelopen weken hebben we voor zowel Anbu Illam als Adi Waram, speelgoed gekocht. Op mijn fotosite kun je als het goed is ook een heleboel blije mensjes vinden! We hebben gekocht: badmintonrackets, shuttles, cricketbats (DE sport van India), cricketballen, springtouwen, bellenblazen (enorm succes bij de kleintjes, ze worden nog steeds bijgevuld met zeep en water) en een caramboard (populair bordspel, geen idee hoe je het schrijft, neem er ZEKER eentje mee naar NL). Het klinkt heel minimaal en qua kosten was dat het ook, in totaal waren we nog geen twintig euro de man kwijt. Ik gok dat we in Nederland met deze hoeveelheden 10 keer zoveel kwijt waren geweest. Maar het succes bij de mannetjes is groots. Supermooi om te zien. Heb er ook wat filmpjes van dus zal binnenkort eens een poging doen om een youtube account te activeren.

Verder gaan we begin volgende maand naar Irode met de jeep om daar bij een speciale provider kleden/lakens te halen voor de boys. Een kleine helft heeft al een paar maanden geen lakens meer en worden dus lekgeprikt door de muggen. Omgerekend zijn die ongeveer 3 euro per stuk, maar dat is dan dus wel de duurste kwaliteit en dat willen we natuurlijk :D! Verder staan er nog honderd andere dingen op het lijstje waaronder een sportoutfit, schooluniform, vrijetijdskleding en slippers voor iedereen, maar dat komt allemaal nog. Ik houd jullie op de hoogte!

Oke.. Onze lessen beginnen nu echt vorm aan te nemen. We hebben iedereen een map met inhoud gegeven (ook van het sponsorgeld) met daar op heel groot ‘SPOKEN ENGLISH’, elke week krijgen ze een paar nieuwe blaadjes. We doen muzieklessen, gesprekjeslessen (on the street, in the shop, interest, etc) en het uitspreken van bepaalde thema’s (onderdelen van het lichaam, van de straat, de dieren, etc).
Maar het meest nuttig voel ik me nog steeds gewoon als ‘er zijn als auntie’. Ik probeer zo veel mogelijk huilbuien en verdriet op te vangen. Een groot aantal jongetjes zijn er minder dan een jaar. Dat voel je echt heel goed. Volgende keer zal ik ook van een paar boys de geschiedenis vertellen. Veel jongetjes hebben bijvoorbeeld ook maar 1 foto in hun bezit. Een van onze ideeen is dan ook -geen idee of het uitvoerbaar is hier- om 50 wegwerpcamera’s te regelen, ze foto’s van zichzelf, school, klasgenootjes, vriendjes, bomen, whatever, te laten maken, deze laten afdrukken en dan iedereen een fotoboek met lijm en stiften geven om ze zo een eigen geschiedenisje/plekje op deze wereld te geven waar ze af en toe nog naar terug kunnen kijken. Vooralsnog lijkt het onmogelijk, maar we gaan onze best doen!

Tot slot het mindere momentje.. Afgelopen week zijn we erachter gekomen dat we zijn bestolen op Adi Waram. Waarschijnlijk systematisch. Er mistte een behoorlijk bedrag in mijn portomonee en die van Rian. Een week eerder riep ik al dat ik het idee had dat ons geld harder ging dan we het uitgeven, en ja dus.. Er is waarschijnlijk telkens een briefje uitgenomen als we in Adi Waram zijn (niet moeilijk als je met 1500 rupee - 25 euro- aan briefjes varierend tussen de 5 en 100 rupee). Al met al teruggerekend missen we allemaal tussen de 600 en 1000 rupee. Wat niet meer is dan max 17 euro, maar echt makkelijk een of twee maandlonen hier. Zoveel mensen hadden me hier al voor gewaarschuwd.. Je gaat van ze houden en ze houden van jou, maar ze zijn gewoon zo. Straatjongens, ratpickers, schooiers, dit is wat ze weten. Ik kan het ze eerlijk gezegd ook niet kwalijk nemen. Stel dat we het zouden zeggen - wat we niet doen omdat indiers niet vies zijn van een goeie lijfstraf- en we zouden erachter komen wie het was of waren, dan NOG zou ik het ze niet kwalijk nemen of ze anders aankijken. Misschien begrijp je me, misschien zou je me begrijpen als je in deze situatie bent beland. Maar vooralsnog nemen we nu gewoon 30 rupee mee maximaal (dat is 5 cent en ruim genoeg voor de bus en een koude cola en een noodgeval) en hopen we dat het niet meer voorkomt. En ja, ik realiseer me dat we ze niet ongestraft kunnen laten gaan , want hoe meer zij pakken hoe minder voor de rest (bedankt papa ;), maar ik wacht er nog even mee…

Oke, dat moet het wel weer wezen denk ik! Bedankt voor jullie Engelse liedjes, echt overmatig veel via mail en website, te GEK! We gaan ons morgen helemaal gekprinten

Ik denk aan jullie (niet te vaak), tot over niet al te lang!

Liefs, Nina

Ps. Oja! De weg is weg! Naar Adi Waram moeten we echt door een soort gebergte en vorige week ontbrak opeens het laatste deel van de weg. Hierdoor lopen we per dag ruim een half uur extra met al het spul op onze rug in de brandende zon. We hebben al geinformeerd maar niemand in Tamil Nadu kan ons vertellen wanneer ze de weg weer gaan maken. Lang leve India!

Geplaatst onder: Blog op 9 maart 2008 | 2 Reacties »

check de nieuwe foto’s - zo fijn georganiseerd- bij Nina’s FOTOALBUM!

bijbehorend verhaaltje komt eraan.

Geplaatst onder: Zonder rubriek op 7 maart 2008 | 1 Reactie »

Inspiratieloos:

wie kan ons helpen met engelstalige kinderliedjes? het liefst iets wat we uit kunnen beelden..
old mac donald, head shoulders knees and toes en papegaaitje leef je nog (of eigenlijk voornamelijk iijaadeejaa) kennen ze al uit hun hoofd…

Wie helpt? (en dan dus niet ‘look, there have we semafoor and his friendje dohommel’ maar echt engels he!!;)

Geplaatst onder: Blog op 3 maart 2008 | 11 Reacties »

India,

Het land van 1 miljard inwoners,
waarvan er maar een paar tienduizend boven de armoedegrens leven.
Het land waar het toeval bepaalt hoe de rest van je leven eruit ziet,
en de kaste waarin je geboren wordt geldt als meetlat voor je ambities.
Het land van dol verkeer,
waar je je leven niet zeker bent
en scooters bereden worden door hele gezinnen.
Waar koeien treinen, bussen en voetgangers eindeloze vertraging kunnen geven.
Het land van de roepie
en de markt af komen met volle zakken voor minder dan een euro.
Het land met een van de oudste beschavingen; de Dravidische,
en het land dat de oudste taal ter wereld herbergt, het Tamil,
maar waar de spelling nooit is aangepast en de economie voor de echt harde werkers nog altijd op zijn gat ligt.
Het land van Gandhi en zijn geweldsloze revolutie,
maar waar niemand zich zo nu en dan omhoog vecht.
Het land met de meeste bedelaars.
En de meeste landbouw,
maar waar maar twintig procent van de bevolking eigen land heeft.
Het land waar negentig procent van de inwoners nog nooit van een ipod heeft gehoord, en de overige tien in de IT werkt.
Het land van de mango, de papaya, de ananas en de watermeloen.
Het land van rijst. ’s Ochtends, ’s middags en ’s avonds.
Van curry, zo pittig, dat sambal net appelmoes lijkt.
Het land van ashrams en meditatie te midden van stof, herrie en vuil.
Van open riolen, poepen op straat en blote voeten op de fiets, in de bus, in de winkel…
Het land met ramen van gaas.
Vol palmbomen, vol apen.
Van miljoenen magere honden met hongerige blikken.
Het land van extreme temperaturen waar enkel de mannen hun kledingstijl op mogen aanpassen.
Het land van een officieel schooluniform met gaten.
Het land van shiva, ganesh, boeddha, jezus, jahwe en allah.
Het land waar studenten zo ijverig zijn dat ze niets af weten van het Echte Studentenleven.
Het land van de sari, het meest vrouwelijke kledingstuk op aarde,
waar vrouwen sexy zijn met minstens 4 meter stof om hun heen gewikkeld.
Het land waar alle prijzen dan en daar bepaald worden en waar er nog gewogen wordt met echte gewichtjes.
Het land met alcoholloze feestdagen.
Het land zonder Keuringsdienst van Waren,
de kippen hangen in de zon,
geitenvlees wordt verkocht op fietsen langs de weg
en niemand kent het begrip koelkast op het platteland.
Het land zonder bouwvergunningen want overal staan hutjes en huisjes hutjemutje.
Het land met een gemiddeld maandsalaris van 20 euro.
Het land waar alles nog jaren in het plastic zit,
schilderijen, autostoelen, meubilair en bureaustoelen.
Omdat het dan langer mooi blijft.
Het land waar alle muziek op Enya lijkt, of op andere celtische herrie.
Het land waar zoveel IT helpdesks gestationeerd zijn maar met de traagste internetverbinding in Azie.
Het land zonder regels,
van op straat poepen en plassen, over de treinrails lopen en tegen het verkeer in rijden.
Het land waar alles onderverdeeld is in twee sekses. Politiebureaus, scholen, banen.
Het land wat nog nooit van feminisme gehoord heeft.
En waar alle mannen kussen, knuffelen, kriebelen hand in hand lopen en elkaar openbaar liefkozen.
Maar waar niemand homo is.
Het land zonder vrijheid van meningsuiting.
Zonder vuilophaaldienst, want zwervers en straatverkopers halen er toch alle nuttige dingen uit.
Het land met een speciale wet waarmee een meisje een jongen die haar lastig valt aan kan geven bij de politie , en uitgaande van haar mening de jongen een paar maanden celstraf krijgt.
Het land waar bushaltes worden aangegeven door busnummers te verven op bomen.
En waar op de zonnebrandcreme niet de factor staat, maar het aantal tinten dat je er lichter van wordt.
Het land met zoveel variaties.
Met zo’n groot oppervlak, met steden, dorpen, bergen, valleien, woestijnen, wouden, stranden, rotsen, religies, kastes, banen, talen, grote dieren, kleine dieren, ongedierte, zeldzame soorten, tinten, dialecten, verschillen in inkomen, uiterlijk, geld, overtuiging, dat ik dit -hoe leuk dat ook zou zijn- nooit en te nimmer voor jullie zou kunnen samenvatten.

Het land voor mij van ver weg van alles wat bekend, veilig en vertrouwd voelt.
Het land van schoonheid, ontroering, doorzettingsvermogen, geweldigheid, eenzaamheid, leven en dood, en alles dichtbij mij en in mij.
Het land van boven mezelf en al mijn ongemakken en gevoelens uitstijgen en alleen maar met hun bezig zijn.
Het land wat mijn ogen opent als wereldreiziger, wereldbewoner.
Het land waar ik eindelijk tot rust en tot mezelf kan komen.

Droom niet je leven, leef je dromen.

Geplaatst onder: Blog op 1 maart 2008 | 2 Reacties »

nog even tussendoor:

mijn oude sim heb ik eruit gehaald en ik heb nu een indiaas nr: 0091 (indiaas inbelnr dus) 9944691362. (alles achter elkaar dus) via www.belbazaar.nl kun je voor 5 cent bellen en ik kan jullie ook gewoon weer bereiken zo. leuk

Geplaatst onder: SponsorMessage op 21 februari 2008 | 5 Reacties »

ik realiseerde me vorige week opeens dat ik heel subjectief mn verhalen op-pen maar dat ik volgens mij niet heel duidelijk heb gemaakt waar ik me nu precies bevind en wat ik nu precies doe.. daarom zal ik nu een goed en duidelijk beeld proberen neer te zetten van waar ik nu eigenlijk ben.

op deze site staat tegenwoordig ook een heel mooi fotoalbum zoals je rechts als linkje ziet. ook kun je naar de site gaan waar die foto’s vandaan gehaald worden. dat is voor dit verhaal wel handig omdat ik constant met omschrijving gooi die ik ook bij de foto’s heb toegevoegd op de fotosite. het adres is: http://www.flickr.com/photos/nina_in_india/
maar dat mag alleen bij dit verhaal, verder moeten jullie natuurlijk de foto’s bekijken op mijn mooie album op deze site :) 

oke, salem is voor indiase begrippen een stad. voor ons is het meer een groot dorp. het is ongeveer 400 km vanaf chennai, het vliegveld voor zuid-india. beiden liggen in tamil nadu, de provincie die helemaal uitgestrekt ligt langs de onderoostkust van india, tegenover sri lanka. toen we binnen kwamen rijden zag ik vooral veel hutjes, huizen zijn er ook wel, maar veel meer zelfgemaakte hutjes. de stenen gebouwen zijn meer de scholen en andere instellingen. in totaal wonen hier ongeveer een half miljoen mensen. de meeste mensen wonen in 4 zelfgemaakte muren (van zo te zien modder) en een dak van golfplaat of palmbladeren, met een afmeting van ongeveer 9 -15m2. binnen in zo’n huisje staat dan een soort gootsteen, een kastje vol met shiva, ganesh of andere hindoegoden en er ligt achter een afscherming een matras. hier slaapt het hele gezin op. eigenlijk gebeurt alles hier buitenshuis. eten bereiden, kleren wassen, gesprekken voeren. alles vindt plaats in de buitenlucht.

de kleding die de mensen aan hebben zijn voornamelijk chulidars voor meisjes (jurk, broek, sjaal), sari’s voor vrouwen (4 meter stof, erg mooi) en de mannen een wijdvallende blouwse of niets en daaronder een omknooprok of spijkerbroek. iedereen loopt hier op blote voeten, ook medewerksters van winkels, in de bus of in de auto of op de motor. er is hier 1 auto; een grote witte ambassador. een soort bolhoed op wielen wat lijkt op de auto’s die in nederland reden in de jaren vijftig. verder heb ik 1 mercedes en 1 hyundai gezien.

ons huis ligt aan een grote weg, 2 huizen naast een groot eng politiebureau met mannen met geweren voor de deur.  we zitten aan de rand van het drukke gedeelte van de stad en we kijken altijd uit op de bergen. (denk: alpen. erg mooi) achter ons huis ligt de spoorlijn en het station (handig voor als je langs wilt komen, tis vlakbij!) daar lopen we langs als we ergens naar toe moeten. er wonen daar veel gezinnen onder een soort van afdakjes. heel heftig was dat de eerste keer. omdat we constant gevolgd worden door een schare kinderen worden we ook wel eens zo’n ‘huis’ ingetrokken. er ligt meestal vuil op de vloer als vloer, de ‘muur’ is de muur naast het spoor en er hangen dan half wat kokos of papayaboombladeren vanaf over de muur wat voor wat privacy zorgt. doorgaans worden ze bewoond door 3 a 4 mensen. geen idee hoe dat gaat met slapen..

in salem zijn er in ieder geval 4 don bosco plekken waar wij weet van hebben. wij wonen in anbu illam (het huis van liefde) en werken door de week overdag in adi waram (huis aan de voet van de berg). in anbu illam zitten jongens vanaf 5th standard (ik gok groep 4?) en in adi waram zitten alle jochies daaronder en die net binnen zijn gekomen (1e jaar zitten ze daar). adi waram is voor ons 30 minuten met de riksja en ligt als volledig afgesloten paradijsje midden in de bergen. vol bomen, grasvelden, gekleurde gebouwtjes, kippen, ganzen, geiten, koeien, honden, waterbronnen, vogels, fruitstruiken en bomen en groente en rijstveldjes. echt zo geweldig, een soort self sufficiant society in het mini, maar dan geregeerd door 20 kleine kids die de hele dag door 2 uur studeren, 2 uur spelen, 2 uur studeren, 2 uur schoonmaken, eten, spelen, etc… (zie foto’s!!)

anbu illam waar wij wonen ligt wat meer in de stad dus. je komt een grote poort door en belandt op een binnenplaats van zand. een hoge muur rechts (daar achter een meisjesschool, oeiii!) rechtdoor een grote ruimte -overdag worden daar trainingen gegeven, ’s nachts slapen de boys daar op hun matjes- en de slaapkamers van de fathers en brothers. langs de hele linkerkant is het grote gebouw, 2 etages hoog. beneden slaapgedeelte, wasgedeelte, douchegedeelte en boven de chapel, onze guestroom en de ruimte waar alle koffers staat met de eigendommen van de boys (elke jongen die binnenkomt krijgt 1 koffer met slot waarin hij al zijn eigendommen mag doen en z’n laken en 1 set kleren, zie het als hun kamer want de rest is allemaal gemeenschappelijk hier) en daarnaast nog 2 studieruimtes.

verder is er aan de andere kant van salem net zo’n huis in aanbouw voor HIV affected boys en is op de berg een onderwijsinstituut wat kennelijk heel goed aangeschreven staat.

sommige jongetjes die hier zitten zijn gebracht door hun moeder omdat deze geen geld had om ze te onderhouden. ook zijn er een aantal wees, maar de meeste boys zijn hier gebracht met de childline. de childline is een riksja die of na een belletje of op eigen initiatief langs het spoor rijdt met een brother erin om jongentjes op te pikken bij het spoor en mee te nemen. van deze jongetjes weten we dus niet waarom ze zijn weggelopen, er is geen geboortecertificaat, we weten dus niet hoe oud ze zijn of wanneer ze jarig zijn. de meeste jochies hebben gezondheidsproblemen en littekens en brandwonden over hun hele lichaam. we kunnen dus wel wat bedenken…

wat ik zelf heel schraal vind is dat ook in de huizen de boys allemaal in hele gare kleding lopen. de father vertelde dat kleding gewoon jaren gerouleerd wordt. per week krijg je dus een ander setje wat de week daarvoor door je vriendje werd gedragen. en alles zit vol met gaten en vlooien. sommige boys hebben ook geen laken en worden dus elke nacht lekgeprikt. maar zaterdag gaan wij naar de winkel en gaan we voor elke jongen goeie slippers, een winteroutfit en een of twee lakens kopen.

laatst was er een jongetje ontzettend ziek wakker geworden. ademhalingsproblemen, ik dacht astma ofzo. bleek dat hij al 3 jaar pillen slikt vanwege heartfailure maar ja, de pillen waren al 4 dagen op en er was geen geld. hij heeft 2 dagen op de vloer (ze hebben hier geen bedden) gelegen. ik was er helemaal ondersteboven van..

ook zijn er jongetjes die een operatie nodig hebben maar ja.. of het feit dat er meer dan 30 jongetjes zijn op anbu illam maar er maar 2 ballen zijn. (speelgoedgewijs)

ik kan er gewoon niet bij dat al deze enthousiaste, speelgrage jochies maanden of jaren op straat hebben geleefd. gevochten, hun lichaam verkocht, drugs gebruikt.. ’s ochtends wakker geschopt worden en niet weten wanneer je je volgende maaltijd of je volgende tukje kan doen. altijd maar op weg naar een plek of wat eten.. zo debiel.. suriya kwam 2 weken geleden, hij is iets van 6 ofzo. kei agressief, alleen maar streken en ookal krijgt ie een mep (ja dat doen ze hier helaas gewoon, maar ik zie ook wel hier het nut ervan in) hij blijft zo naar. hij is zoooo lief, maar zoooo bang. verder merk je bijna niet dat deze jongetjes zijn mishandeld of misbruikt. ALLEEN als iemand zich hier verschrikkelijk veel pijn doet. niemand huilt hier namelijk. ze lopen dan naar een donker hoekje en gaan liggen in de foetushouding tot het over is. logisch.. als je altijd in je eentje bent geweest. maar ZO raar om te zien voor de eerste keer!

er is ook een gezegde in india, ik denk de main reason waarom de jochies (en trouwens alle mensen die ik tot nu toe gezien heb) niet onder een juk gebukt gaan maar zich aanpassen aan hun lot. ‘in andere landen kijken mensen omhoog en bedenken ze zich; waarom ben ik niet zo rijk/beroemd/succesvol/slim? maar in india kijkt men naar beneden en bedenkt: gelukkig ben ik niet zo als hij/zij. (naar beneden kijken is hier ook wel heel makkelijk omdat alles ingedeeld is in kastes)

en daarnaast gelooft iedereen ook dat je je wel neer MOET leggen bij je lot en er het beste van maakt. tenslotte moet je zo’n 7 levens door voordat je bij de hemel bent aanbeland. en doe je het als timmerman slecht (dharma-karma), ben je zomaar in je volgende leven een hond! (en dat is echt niet grappig in india) en zo dus ook vice versa, omhoog werken kan ook.

ZO. nu begrijpen jullie misschien enigszins in welke wereld ik beland ben. en kunnen jullie de omgeving er bij verzinnen bij de volgende verhalen..

Geplaatst onder: Blog op 21 februari 2008 | 4 Reacties »

Weet je wat hier gek is? Rondlopen in de stad. en met stad bedoel ik heel groot dorp. we worden door iedereen aangesproken, nagezwaaid, we moeten hele schattige blotebillenkinders aanraken en kusjes toezwaaien. volgens een dorpeling die bij ons werkt zijn we op dit moment de enige ‘white people’ in salem. er komt hier kennelijk nooit een toerist. wel heel bizar. als we ’s ochtends onze deur opendoen kijken we over de muur naar een meisjesschool waar dan 40 meisjes staan te wachten en keihard beginnen te zwaaien… ik voel me een soort royalty

of het eten!! wie niet goed tegen pittig eten kan raad ik af om naar tamil nadu af te reizen.. alles wat ik hier geproefd heb onder het kopje ‘mild’ is nog vele malen pittiger dan het pittigste voedsel in nederland.
een overzicht van het menu:
’s ochtends: pannekoekjes van rijst -chapatti’s of dosi’s- en rijst met een milde curry van bijvoorbeeld paprika en boontjes met een banaantje toe.
’s middags: rijst met gebakken kip, stukjes gefrituurde kip en gesmoorde kip in een curry met als toetje yoghurtrijst met wat zout.
’s avonds: rijst of rijstpannekoekjes met vega curry en wat groente erbij en als toetje een banaantje.
(ik voorzie nu al dat mijn meegebrachte vitamines van a tot zink binnen korte tijd zullen worden aangebroken)
verder uiteraard alles met mijn vingers van mijn rechterhand. bestek doen ze niet aan.

maar goed, nu nog even over de boys.. ze vinden zichzelf ontzettend stoer en dat zijn ze ook. op het project waar we slapen gaan ze overdag naar school (vanaf 6 jaar is het) en dan gaan wij 5 dagen per week naar een ander project aan de voet van de berg wat voor jongetjes TOT 6 jaar is. overal staan ze enthousiast voor de deur van de jeep te schreeuwen, pakken je hand vast en laten niet meer los, ze plukken bloemen voor je, ze pakken je handen, ze dansen met je, proberen de spelregels van rare spelletjes uit te leggen, vragen je in het Tamil de oren van je hoofd maar gek genoeg begrijp ik ze minstens de helft van de tijd. in kleding vol met gaten sporten ze zich elke avond moe, wassen dan hun andere set kleren, vegen alles schoon en gaan daarna allemaal tegelijk onder de buitendouche. (of althans. er is geen binnen.. alleen de slaapgedeeltes. buiten eten we, douchen we, leven we, sporten we, bidden we, alles gebeurt buiten) daarna een uurtje ’study’ en dan gaan ze naar bed. (en wij trouwens ook)

dames en heren, het is even wennen, maar ik ben onder de indruk van alles wat ik te zien, te horen en te leren krijg. ik probeer jullie zo goed mogelijk op de hoogte te houden.. hoop da thet met foto’s gaat lukken binnenkort en hoop dat jullie me in de gaten houden en niet vergeten!

 ik ga snel uit dit vieze zweterige internetcafe want ik ben al minstens 10 keer gestoken door moskitoooos

hele dikke kus van mij!

Geplaatst onder: Zonder rubriek op 7 februari 2008 | 12 Reacties »

Als ik dit schrijf (en dus niet overtyp, want dat doe ik natuurlijk op een pc –die het niet goed doet en nog connect met een modem) zit ik in een jeep, alle kanten word ik opgegooid maar ik hoor net dat dit een van de verbeterde wegen in tamil nadu is. bizar! de weg heeft geen belijning, zit vol gaten en iedereen rijdt naar behoeven. het is hier toegestaan om met z’n tweeen of drieen naast elkaar te rijden tot er een tegenligger in beeld komt. (dat kan een fiets, scooter, brommer, tuktuk, auto of vrachtwagen zijn) en dit zorgt nogal eens voor bijna dood ervaringen. langs de weg lopen vrouwen in roze gewaden, meisjes in schooluniformen (gewaden dus;-), koeien, apen en vooral veel stokoude mannen. iedereen uiteraard op blote voeten. er staan overal langs de weg kleine hutjes van golfplaat en riet waar dan bijvoorbeeld Castrol op staat. daar kun je dus benzine halen! verder om de paar honderd meter een waterbron waarvandaan meisjes en dames met grote kannen op hun hoofd lopen, zwaar lijkt me! ik passeer nog tientallen bananenbomen, palmbomen, mangobomen en elke vrachtwagen ziet er hier uit als een hippie truck uit de jaren 70. en er zitten hier standaard 4 mensen op een scooter. ook erg bijzonder om te aanschouwen! ….. Oke nu al ‘thuis’ en de bovenstaande rit heeft nog krap 9 uur geduurd over deze weg. ben dus officieel 24 uur onderweg geweest. best flink. inclusief de 2 uur op het vliegveld om 30 formulieren in te vullen omdat onze bagage nog in brussel lag. nu nog steeds trouwens. we zijn hier nu ruim een dag en het project is geweldig. de voorzieningen zijn even wennen, de stroom valt regelmatig uit, we hebben een waterstraal wat gelijk is aan ongeveer 7 waterstraaltjes uit nederlandse douches (en dit keer geen nina overdrijven), onze kamer is ongeveer 12 vierkante meter WEL met eigen douche en wc fijn fijn! en onze bedden hebben geen matrassen maar een soort matjes. dat wordt even een weekje inkomen denk ik. maar goed, de kinderen die hier zitten zijn geweldig. de meesten spreken geen woord engels dus we doen alles met handen en voeten. we worden allemaal auntie genoemd (tante) en we zijn vanochtend al ingemaakt met volleybal en trefbal (wat ook best lastig is zonder lijnen en op je slippers…) vanaf morgen zitten we een week lang overdag op het HIV project, daar zijn de kids wat jonger. het is hier ongeveer tien kilometer vandaan. ik heb mijn eerste inzinking al gehad op dag 1. die taalbarriere, het ontbreken van alle bagage (en dus klamboe en deet, ja we zijn lek) en de echt hele heftige omstandigheden waarvan ik dacht dat het mee zou vallen en de temperatuur (die overigens nu, in mijn indiase outfit prima te doen is, rond de 30 graden en een zacht briesje). maar sinds vanochtend en het sporten met de kids en de omgang (ik ben zooo populair vanwege een jojo die gelukkig wel in mn handbagage zat!) met hen en de staff.. Het voelt alweer stukken beter. en als ik kijk wat ze hier hebben aan speelgoed, voorzieningen en lesmateriaal denk ik dat we hier heel veel kunnen betekenen met onze ‘zak met geld’. het is nogal weinig. en ik bedacht me opeens: ik wil een diabolo!! volgens mij kunnen ze dat hardstikke goed, dus wie heeft er een over??? en oud speelgoed! nou ik moet stoppen. simone moet ook nog even wat plaatsen op haar blog. weet maar dat het goed met me gaat en lief dat je helemaal tot aan hier hebt gelezen liefs en dikke kus van mij! het adres van hier voor de echte post is trouwens : don bosco anbu illam 230, brett’s road, mulluvadi gate salem – 636 007

Geplaatst onder: Blog op 3 februari 2008 | 8 Reacties »