Nina in India

Nog 5 dagen en we zijn weer terug in Salem.
Waar ons een paar grote dingen staan te wachten…
Allereerst een grote rekening van het hele zomerkamp en van twee nieuwe waterfilter systemen voor Adivaram en Anbu Illam die we hebben laten maken omdat ze zo gaar waren dat de boys er nog al eens ziek van werden.
Ten tweede nog ruim duizend euro om te spenderen aan nieuwe projecten en de grote aankopen waar ik al eerder over verteld heb.
En ten derde het grote afscheid…
Waar ik nog het meeste tegen op zie.
Als ik nu door mijn camera ‘heen zap’ en ik zie al die kopjes kan ik niet geloven dat over een maand de dag aanbreekt dat we ze voor het laatst zien. Ik wil van iedereen weten hoe ze zich ontwikkelen, het het met ze ‘afloopt’, waar ze terechtkomen en of ze wel goed terechtkomen, hoe ze eruit zien over tien jaar en of ze gelukkig worden. Maar de werkelijkheid is dat dat gewoon niet mogelijk is.
Gelukkig heb ik nog een maand om daar aan te wennen.

Ondertussen zit ik nu nog in Goa. Overmorgen vertrekken we naar Mudumalai, een van de grootste wildparcs in India. Hopen dat we die witte tijger spotten
Hier hebben we ondertussen ook al de nodige beesten gezien (en overwonnen!).
Goa voelt een beetje als thuisbasis nu. Alles wat we ondernomen hebben de afgelopen weken, we zijn altijd weer terug gekomen in Palolem, ons stille strandje in Zuid Goa. Dit weekend hebben we de drukte weer opgezocht in Baga, waar we al een paar keer eerder zijn geweest. De ‘end of the season’ parties zijn in volle gang hier, en wij doen gezellig mee! En morgenochtend gaan we weer terug naar Palolem om daar onze laatste dag op het strand door te brengen. En om afscheid te nemen van iedereen die we hebben leren kennen en om nog een keer het hele strand op en af te lopen.

Ik heb dit blog niet voorbereid, typ het zo neer dus mijn excuses voor het gebrek aan mooie zinnen, maar ik wilde jullie toch even updaten omdat ik dat schandalig lang niet gedaan heb in Goa. Het gekke is, ik heb zoveel vrije tijd en vrije ruimte in mijn hoofd dat ik het telkens maar uitstel om ‘nuttige dingen’ te gaan doen. Het is echt bevrijdend om voor een maand in mijn leven zo in mijn vel te zitten ik hoop dat ik het vol kan houden in Nederland.

En Nederland ja. Over 4,5 week alweer. Ik verlang wel steeds meer naar mijn lievelingsmensen en mijn lievelingsstad. Maar ik weet ook zeker dat ik binnen korte tijd ook weer zal gaan reizen. Want reizen is ook mijn nieuwe lievelings. Maar ik zie jullie snel weer..

Ik ga weer onnuttig bezig zijn. Hoop dat het goed gaat met iedereen.

Liefs

Geplaatst onder: Zonder rubriek op 26 mei 2008