Nina in India

Naast een oude vissersboot onder een palmboom zit ik hier met mijn voeten in het witte zand te kijken naar een woeste tijkering van de Arabische Zee. Ik hoor de golven breken als ik mijn ogen sluit, ik zie een paar mensen lopen op de vloedlijn en ik denk alleen maar: aaaaah dit is magisch…
Achter me hoor ik twee soorten beats door elkaar heen. Het klinkt ergens tussen Awakenings en Extrema in.

Ik ben in Palolem, zuid Goa, al een dag of tien gok ik. Maar dat kunnen er best elf of twaalf zijn eigenlijk.
Het hoogseizoen loopt hier van december tot ongeveer een maand geleden. Het uitloopje waar ik me nu in bevind bevalt me geweldig. Er zijn feesten, er zijn plekken met niets en niemand, plekken om rustig vruchtensapjes te drinken en beachborrels tot diep in de nacht met de meest uiteenlopende dj’s.

We hebben alleen nog maar in cottages gezeten, kleine rieten hutjes op het strand met een half dak en veel gaten en kieren ongeveer twintig meter verwijderd van de vloedlijn. Voor al deze hutjes liggen kleine houten vissersbootjes die om half zeven vertrekken - we zijn al een keer meegegaan en dolfijnen gezien - en om half een staan de bbq’s op het strand met tiger prawns, kingfish, red snapper, baby shark (aaah), pomfret & tuna. En ’s avonds net zo.
Ik heb eigenlijk constant het idee dat ik in een Malibu reclame rondloop…

Uiteraard ook al een paar keer goed gedronken zoals dat hoort op Goa en na drie maanden sober leven in Tamil Nadu. Maar gek genoeg is dat hele niets doen honderd keer fijner dan ik had verwacht. (Voor de mensen die me niet goed kennen; ik kan heel slecht stil zitten/niets doen/met mezelf zijn. O echt? Ja echt.)
Ik heb voor mijn doen ook bijna geen foto’s gemaakt, ben nog geen een keer op internet geweest en voel bijna nul behoefte om het thuisfront op de hoogte te houden. (sorry!)

Als we dan toch maar weer over het cliche ‘jezelf vinden in India’ beginnen dan is Palolem toch wel de uitgesproken plek om tot jezelf te komen. Mijn hoofd is nog niet zo helder geweest het afgelopen jaar.
En als ik een panorama foto zou kunnen maken van al die kilometers uitzicht - of eigenlijk een 360 graden plaatje - dan nog zou ik het hele gevoel niet over kunnen brengen naar je. Waarschijnlijk omdat het grootste deel van dat gevoel vooral in mij zit, maar toch…

Het witte zachte zand, de enorme golven, het constante geluid van de branding vanuit je bed, het kokosbos achter de cottages (check in ieder geval even de yorintravel site, daar waar chris zegers fijn staat te chillen op het privestrand in palolem, daar zitten wij ook), de natte sari’s en bikinis, backpackers en goanen, de rieten hutjes en strandtenten, de beats die je overal hoort, het eten van een vers visje, het hangen op de golven, het potje volleyball met vreemden, het het volledige gevoel van ‘niets moet’, de constante geur van bbq, de rieten parasollen, de dolfijnen in de verte, de vissersbootjes, de sangria, het feit dat alles qua voedsel en overnachting zo’n beetje onder de twee euro blijft hangen, de zonsopgang vanuit je “bed” bekijken (we hebben nog maar twee nachten daadwerkelijk doorgebracht IN de cottages, we liggen er altijd voor of op het strand), de zonsondergang vanachter je sangria…

Ik weet het, ik klink als een pagina in de Lonely Planet. Maar ik wil je toch perse wat plaatjes laten zien van dit paradijs. Helaas horen op Goa ook internetverbindingen uit de Malibu reclames dus je moet nog even wachten.

Maar goed. Even af van het verlichte pad en nog wat praktische informatie.

Simone en ik zijn de tweede vertrokken op de laatste dag van het kamp. We hebben een paar geweldige laatste dagen gehad met de boys, we zijn naar MonkeyFalls geweest, een hillstation in de buurt van Tirupur en naar een heel groot festival waar duizenden kinderen waren en de ‘former president of India’ met het thema mishandeling. ’s Ochtends heel vroeg zijn we vertrokken met de bus naar Bangalore en daar voor het eerst EINDELIJK een McChicken gegeten bij de Mac en toen rap naar het vliegveld voor onze chartervlucht naar Goa. We hebben al verschillende plekken gezien in noord en zuid Goa en we sluiten deze week af in Palolem waar we ook al eerder een paar dagen zijn geweest. Op een van onze eerste avonden zijn we een groep Nederlanders - studenten Amsterdam & Nijmegen - tegengekomen waar we veel mee optrekken. Ook een groep Engelsen die hier al jaren komen en zichzelf Team Foster’s noemen (het bier) maar die zijn een stukje ouder. Na twee avonden doorzakken met z’n allen kwamen we erachter dat een grote baas van Goa daar kennelijk ook bij hoort. Zodoende zijn we nu al dagen gratis aan het slapen in zijn beach resort in het noorden (echt te luxe) en hier in Palolem in zijn cottages, eten en drinken doen we voor een deel gratis (want: met de groep mee), we komen overal gratis binnen etc. Er zijn bijvoorbeeld in Baga (noord goa) twee grote stranddiscotheken, Tito’s en Mambo’s. Die dus ook weer tot het imperium van Kennedy, David en Mark behoren. Afgelopen weekend hebben we overal een soort VIP behandeling gekregen, mochten overal zo doorlopen, er wordt met de vingers geknipt en de drankjes staan al klaar, de SUV staat overal tot onze beschikking, echt niet normaal.

Heel gek om zoiets mee te maken na al het afzien in Salem. Wel lekker ook, je weet dat als je naar Goa gaat je wat mag verwachten, maar dit is een soort droomscenario. Gewoon als groepje jonkies opgepikt worden door zo’n grote gezellige groep en meefeesten met de grote mensen zeg maar. Heel bijzonder.

En verder doen we hier de hele dag een beetje rondlopen in fladderige zomerjurkjes, volleyballen, bootje varen, zwemmen, in de golven spelen, bij cafe del mar hangen (onze thuisbasis), even naar de winkeltjes, naar beachborrels, naar feestjes, ontspannen op het strand, in slaap vallen op je ligbed. Eigenlijk gewoon alles waar ik op dit moment zin in heb. Niets moet, alles mag.

Magisch

ps. de foto’s komen er echt aan, ik beloof het, van alle laatste kamp dagen en van goa. zodra ik een iets snellere pc heb gevonden hier.

Geplaatst onder: Blog op 14 mei 2008