Nina in India

Alles - ALLES - waar ik ooit op heb gezeken met betrekking tot werk neem ik bij deze terug.
Gek-ken-huis.
Wat een uren, wat een dagen, wat een werk! In heel mijn leven ben ik nog nooit ergens zo intensief mee bezig geweest - zonder salaris notabene!!

SUMMERCAMP SCHEMA

Alle taalbarrieres, indiase maniertjes in het verkeer of bij koop en verkoop, ritjes, wachttijden, omwegen, voorbereidingen, rennen voor kopietjes, sjouwen met spullen op slechte wegen, filestaan, onderhandelingen over prijzen, 4 internetcafe’s langs voordat je er een met stroom hebt kan ik jullie, zelfs al zou ik willen, echt niet uitleggen dus ik zal even een ruw overzicht maken van hoe een dag er nu voor mij uitziet tot 2 mei.

6.00 opstaan
6.30 tandenpoetsles met de boys van anbu illam
7.00 prayer & medidation in de chapel (of: nog even snel douchen, wc papier halen, etc)
7.30 morningjobs (voor ons: wasje, brood halen, lekker sociaal doen met de boys)
8.00 ontbijt
8.30 in de tuk naar adi waram (de boys gaan hier naar summerclass in deze tijd)
(alwaar we een engelse les, een handvaardigheidsles en een game doen)
14.00 in de tuk weer terug naar anbu illam
14.30 goodmannersles (bijvoorbeeld nagels schoonmaken, public manners, wondverzorging, tafelmanieren etc)
15.15 arts & crafts
16.15 break
16.30 games (die elke dag nu een andere moet zijn)
18.00 teabreak
18.15 spoken english class
19.15 computer class
20.15 eten
21.00 nog een uurtje de boys entertainen of ze laten studeren

En dan begint voor ons meestal om 22.00 het voorbereiden van de goodmanners-, english en arts and crafts les, het vormen van de teams, het plannen van de dagen waarop we het papier, de vlaggen, de kleding, de matjes, de lijm en stiften, de sheets, etc moeten kopen. (wat dus vrij moeilijk is met dit schema zoals je begrijpt)
Meestal liggen we zo rond 00.30 in bed.

Dit schema is het SummerCamp schema. Je begrijpt dat de boys weinig weinig ‘vakantiegevoel’ hebben als de laatste schooldag is aangebroken. Om ze dit toch te geven wordt er elk jaar een summercamp georganiseerd. Alle boys verblijven dan op Adivaram voor vier weken, en er wordt van alles georganiseerd. Wij nemen de jongetjes bijvoorbeeld mee naar de film -een heuse Tamil film van 3 uur met een plot wat ik je nu al tot in detail zou kunnen vertellen-, naar een amusementpark en een reuze picknick in the hillstation van Yercaud (wat kennelijk supervet is, maar waar ik me nog steeds niet helemaal een voorstelling van kan maken). En verder zijn er estafette’s, kampvuren, parcouren met eieren rennen, beschuit eten en fluiten, met crickethandschoenen aan iets tekenen, etc, speurtochten, en eigenlijk alles wat een Nederlands kamp ook kent (voornamelijk ook dankzij ons).

ECHT -niet zo- HEMA

Voor arts en crafts hebben we nu verzonnen dat we op het terrein de 20 meter lange muur gaan verven met alle boys en de hoge boom die in het midden staat met poederverf. Superleuk idee, echt waar. We zouden even tussen ons schema door de aankopen doen in het hardware district (alles zit hier heel handig in district ingedeeld, ja, dat betekent inderdaad dat je zeven wijken door moet crossen voordat je aanbeland bent bij de onderkant van je boodschappenlijstje). Je kent het wel; een paar grote rollers, grondverf, zwarte verf, gekleurde verf, 60 kwasten van verschillende formaten en daarna nog wat papier, stiften, krijt, lijm en scharen voor de overige arts & crafts lessen.

De eerste winkel was meteen bingo voor het gros van de inkopen, YES dat is namelijk echt NOOIT zo in India (voor de etuis die we voor alle jongetjes gekocht hebben zijn we bijvoorbeeld vier uur onderweg geweest om 30 etuitjes te verzamelen bij verschillende stationaryshops).
Omdat we maar een uurtje van het schema konden missen meteen het lijstje op tafel gegooid zodat de 5 mensen in deze winkel van 25m2 ons misschien tegelijk konden helpen. (fout 1: meer dan 1 persoon aanspreken betekent in India verwarring) Na een uur hadden we 60 kwasten uitgezocht of bijna niet gebruikt waren of waar de kop nog vastgelijmd zat (!!).
Deel twee was de verf.
Mag ik 1 liter zwarte verf meneer?
Zwarte verf mevrouw? Een momentje..
*Loopt naar achter en komt terug met een 10 liter emmer*
Nee meneer, 1 liter
*Loopt weer terug en komt terug met 5 liter*
Weet u het zeker mevrouw, 1 liter is wel weinig?
Ja meneer, we hebben er ook meerdere nodig maar 1 liters zijn handig voor de jongetjes.
Ah oke momentje
*Loopt nog verder naar achter, blijft 12 minuten weg en komt terug met een 1 liter pot*
Dit is zwarte verf, mevrouw.
Volgens mij staat er roze op de onderkant meneer?
Nee mevrouw ik verzeker u dat dit zwarte verf is.
Kunt u hem toch even openmaken?
*Zucht diep, overlegt in het Tamil eerst met de ene collega, daarna met de ander, maak zeer traag en met overduidelijke afkeer van de hele situatie toch de pot open* Ah mevrouw ik zie dat dit roze verf is, maar deze had u natuurlijk ook nodig ja? (en NIKS geen gene he! Daar verbaas ik me nog steeds over..)
Nee meneer ik wil toch eerst echt zwart en is het normaal dat ik ratten zie lopen achter de toonbank?
Ja zeker, die houden de boel mooi schoon, moment ik pak even de verf die u van mij verlangd.

En tijdens dit alles zijn er dus vier overige personeelsleden die me aanstaren, achterna lopen bij elke stap, soms mijn wang of mijn haar even aanraken en dan gaan giechelen (ja ik heb het hier over jongens) of gewoon voor je gaan staan en met hun telefoon een foto van je maken zonder een woord te zeggen (wat ik ze meestal niet ongestrafd laat doen, sommige Tamil woorden zijn nu eenmaal makkelijker te onthouden dan andere…

Goed, ik hoor jullie nu denken ‘gedeeld door de helft min twee’ maar ik kan met mijn hand op mijn hart zeggen dat dit is hoe de situatie is. Dat ik niet overdrijf. En dat het zo nog minutenlang doorging. Uiteindelijk hebben we drie uren en een kwartier in deze winkel gezeten, gelopen, geroepen en onderhandeld.
En toen moesten we nog naar de papierwinkel, de scharen en lijm winkel, de stoffenwinkel en naar 4 verschillende pin automaten omdat ze doorgaans leeg zijn. Acht uur ’s avonds waren we thuis en om half 3 ’s middags waren we vertrokken.
Een uurtje was het plan…

Dat zeg ik, ik kan het jullie echt. niet. uitleggen. Het is te bizar. Het is onbegrijpelijk voor Nederlands begrip. De nieuwste pc’s en het printpapier worden hier bezorgd op een koeien- of paardenwagen. Het spoor gaat hier ‘voor de veiligheid’ dicht 10 minuten voordat de trein komt in een land waar het verkeer al geen plek heeft om te kunnen ademhalen. Er werken hier 10 mensen in een winkel waar ze 7 dingen verkopen. Ik kan. het. niet. uitleggen. Zo vaak heb ik gehoord dat mensen zeiden van te voren ‘je zal wel moeten wennen aan het tempo in dat soort landen’ en het enige wat ik voor me zag was hoe de mensen op de straten rustig liepen. Geloof me, dat beeld, het klopt niet. Het zit in het bloed, het straalt van ze af, stroomt door ze heen. Ik moet loslaten me te ergeren aan het feit dat ik weet dat ik het zeven keer zo snel zou kunnen doen. Ik moet stoppen met aan de HEMA, de o-zo-geweldige HEMA te denken. Waar ik mijn verf, mijn kwasten maar ook mijn mascara, mijn verse croissant en mijn fles wijn en nieuwe pyama zelf uit mag zoeken. Waar alles in de verpakking zit en waar een vaste prijs op staat. Waar je binnen een kwartier nieuwe gordijnen, een fiets, een ontbijtje en een oogpotlood hebt afgerekend.

Ik zou nog even kunnen doorgaan over hoe de taalbarriere met de buitenwereld steeds vervelender wordt, maar die met de boys bijna niet meer aanwezig is. En over hoe hard ik verbrand ben toen ik in een waskuip een boek ben gaan lezen. Of over onze trip de volgende dag naar de kleding en de slipper winkel. Maar ik moet weer verder. Het is hier nu zes uur ’s avonds en ik wil nog even bij de teabreak zijn om aan de boys te vragen hoe hun een na laatste examen ging.

Ik wil nog even dat je dit weet…
Uiteindelijk ben je de hele dag eigenlijk bezig met leuke dingen, met lieve jongetjes in mooi weer en gezellige omstandigheden. Dus ik begrijp het als je denkt dat dit niet onder werk valt. En hier en daar is het echt nog wel mogelijk om een theetje of een uurtje te schrappen (ik zit niet voor niets in het internetcafe), maar hoe je het ook wend of keert, we zijn fulltime -15 a 16 uur per dag- met kinderen en regelen bezig. Dat is twee keer een normale werkdag in Nederland. In een vochtig klimaat waar de temperatuur alleen nog maar aan het klimmen is en nu al ’s nachts boven de 33 graden uitkomt.

En waar ik nog minstens veertig negatieve aspecten van kan gaan toelichten. Maar het punt is; het boeit allemaal niet. Het boeit me geen reet of ik nou acht uur per dag werk of vijftien en of ik nou acht uur per nacht slaap of zes. Dit is echt zoiets geweldigs om mee te maken dat ook dat weer moeilijk is om aan jullie uit te leggen. Dat je al heel snel in die cliches gaat vallen waar ik zelf altijd al naar moest luisteren.

Ik durf echt wel te zeggen dat ik best even bij jullie wil zijn voor een drankje, een peukje, een terrasje in mijn o-zo-geliefde Amsterdam, een goed gesprek en een dansje.
Ik durf ook wel te zeggen dat ik nooit de ambitie heb gehad om met kinderen te werken. En dat mijn Pedagogiek en Beleidskunde en dat beetje Journalistiek een opstapje zijn naar iets waar ik nu nog geen weet van heb. Maar gewoon even nu. Even right here, right now.. Ik zou willen dat jullie allemaal even hier konden zijn. Voor de verhalen, de stemmetjes, de gezichten, de indrukken, de knuffels, de kussen, de huilbuien, de lachbuien, het geluk en het ongeluk, de uitgelatenheid en de ingetogenheid, gewoon voor al het mooie.

Geplaatst onder: Zonder rubriek op 9 april 2008