Nina in India

Lieve mensen,

Weer even een berichtje vanaf een brakke pc in Salem. Heb weer een paar spannende updates maar nog eerst even een vraagje: ik zag laatst dat ik zo’n 1400 bezoekers per maand heb, waarom reageren jullie dan niet even? maar dat terzijde hahaha…

GELD EN LESGEVEN

Het is moeilijk om hier te spenden zoals je dat in Nederland gewend bent maar ik ben op de goeie weg. Even een overzichtje..
Vier keer in de week geef ik engelse les aan de groten, engelse les aan de kleintjes of arts and crafts (handvaardigheid/tekenen/etc) op Adi Waram. Alle lesmaterialen, kopieerkosten en aanschafkosten van boekjes, mapjes, verf, krijt, papier, etc komt uit de sponsorpot. Wij zijn speciaal naar Salem gekomen met het engelse spraakles geven als grootste doel. Dit nemen we dan ook erg serieus. We hebben een lessenplan opgezet, zodat dit ook overgenomen kan worden door een brother als wij weg zijn. Tot op het moment van onze aankomst is er geen Engelse les gegeven.
Ook op Anbu Illam geven we een dag per week engelse les. Hiervoor gebruiken we de lesstof die we voor Adi Waram gebruiken. Qua geld gebeurt hier hetzelfde. Ook hebben we voor Adi Waram een aantal educatieve posters gekocht. Wilde dieren, zeedieren, de onderdelen van het menselijk lichaam, good manners, etc. We geven namelijk ook good manners class elke dag van de week. Hierin leren we ze onder andere hoe ze moeten tanden poetsen, dat ze na wc gebruik handen moeten wassen en dat ze niet zomaar moeten gaan vechten. Ik noem maar wat, maar dan hebben jullie ongeveer een idee van wat we ze leren en vooral, wat ze nog niet konden.
Tot slot hebben deze jongetjes in de zomer drie weken summercamp. De meesten kunnen nergens terecht in de zomervakantie daarom organiseert Don Bosco drie weken lang een supercamp met van alles. Je raadt het al; wij zitten in de organisatie van het gehele kamp. Gelukkig hebben we nu al pagina’s vol met geweldige kampactiviteiten, maar we zitten dus bij alle meetings hierover, er zijn verschillende mensen voor ingehuurd en de hele timetable ligt in onze handen. Ons laatste knalfeest zal ook plaatsvinden op het kamp!
En morgen gaan we het HIV project bezoeken hier 10 km vandaan. Het project staat kant en klaar maar er mogen nog geen kinderen in omdat de fencing (het hek) nog niet voor de bakker is. Omdat we hier geen kost en inwoning hoeven te betalen hebben we besloten dit hek te financieren met een deel eigen geld en een deel sponsorgeld. Het gaat om cement, stenen en prikkeldraad, maar hier in het armste gedeelte van India is een fence een nogal belangrijke fase in de afronding van het project.
Volgende week gaan we 50 sheets halen van de beste kwaliteit. En verder zoals gezegd staan er dus nog fietsen, kleding, schoeisel en nog wat onbekende grote uitgaven op het plan. Ook hebben we ze laatst een etui kado gegeven met daarin een eigen tandenborstel, kam, kokosolie, pen, etc. Kostte niets, groots effect. Net als de oerhollandse spelletjes. We hebben elke middag zo’n 2,5 uur gametime. Dat vullen we dan met flessenvoetbal (veruit het populairst), koek en fruithappen, zakloopwedstrijden, ballontikkertje, trefbal, etc.

DE BOYS

Ik wil even kort vertellen over een paar jongetjes. Afgelopen week hebben we met de father een gesprek gehad over een paar onhandelbare jongetjes. Ik schrok nogal van wat ze nu al meegemaakt hebben.
Palani is vijf jaar, hij zit hier nu een half jaar. Toen hij binnenkwam zat hij onder de brandmerken en littekens. Zijn ouders waren gescheiden en hij leefde omstebeurt bij zijn stomme (niet kunnen praten stom dus) vader en z’n moeder en haar nieuwe vriend. Als hij bij zijn vader was geweest mishandelde zijn moeder hem urenlang. Met een verhitte pook, sigaretten, ongedierte. Ze hadden een kleine koffieplantage en wat vaak gebeurde was dat ze hem vastbond aan een koffieboom met een klein trommeltje in zijn handen. Na verloop van tijd kwamen de apen steeds dichterbij om de koffieboontjes die over hem heen waren gestrooid op te komen eten, de enige manier van afleiden was dat trommeltje. Dit lukte dat kleine mannetje natuurlijk niet altijd. Die beten staan nog steeds in zn lichaam. We vonden zijn gedrag zo frapant omdat hij veels te aanhalig was. Wat bleek? Hij heeft de eerste maanden in afzondering geleefd en nu hij doorheeft dat niemand hem kwaad doet kan hij er geen genoeg van krijgen. Moet je voorstellen, 5 jaar. En bij z’n pa gebeurde hetzelfde maar dan met wat andere vormen…
En dan hebben we nog Elango, Illy, wiens vader zijn moeder vermoord heeft en hij haar gevonden heeft de volgende ochtend. En Djavarach, zijn moeder had met de jongste broer van zijn vader (waar ze mee getrouwd was), die jongste broer was zo verliefd dat hij zijn vader vermoord heeft en toen wilde zijn moeder niets meer met Djavarach te maken hebben. En Satish, zijn vader is vorig jaar gestorven aan aids, zijn moeder is al maanden stervende. Sasi zijn moeder woont onder de brug van het busstation, T Radesh werd achtergelaten door zijn ouders in een appartement in Delhi en zo kan ik nog wel even doorgaan.

MOSLIMPASEN

Ik probeerde vorig weekend toch nog een beetje goede vrijdag/pasen te vieren zoals ik dat in Nederland gewend ben. Maar dat werd ons niet gegund. De moslim (in moskee uiteraard) naast het raam (ja inderdaad, 5 keer op een dag zo hard dat je jezelf niet meer hoort denken) heeft de hele vrijdag tot twaalf uur ’s nachts aan een stuk door geschreeuwd. Een doemdienst was het. Zo een waar wordt beweerd dat iedereen meteen al bij de geboorte veroordeeld is en door vroom te leven hooguit nog kan verdienen dat hij later in de eeuwigheid dagelijks niet een volle liter maar slechts een halfje zwavel hoeft te slikken. Zulke mensen belijden niet hun geloof, maar hun twijfel. (gejat van Arthur Japin, de overgave)
Uiteindelijk was stille zaterdag gelukkig echt STILLE zaterdag en konden we toch nog een beetje leuk vieren.

KLERE-KLEREN

Twee weken geleden zijn we op speurtocht gegaan naar wat shirts en broeken. De chuli’s dragen we regelmatig maar nu het zo benauwd en heet is, is dat gewoon niet meer uit te houden. (Wiens idee was dat? Sjaals in een land wat maar drie jaargetijden kent; heet, heter, heetst??!!) Ik heb zelf twee shirts en een broek meegenomen maar die zijn al zo’n beetje dood. Na twee dagen heel Salem doorgereisd te hebben hebben we ons er maar bij neergelegd dat westerse kleding hier niet te vinden is voor vrouwen. We hebben nu een paar dunne herenpolootjes gekocht en deze bij een speciale ladies tailor (net zoals de speciale vrouwenbussen en mannenbussen, mannen maken hier de mannenkleding en vrouwen de vrouwenkleding. We moeten ook al ons eigen goed wassen omdat de dobi –wasman- geen vrouwenkleding aanraakt. Zucht..) gebracht om ze zo iets vrouwelijker te maken. Nou bijna niet te onderscheiden van een echte dames Ralph natuurlijk! Zo blij als wij zijn met twee bruin gestreepte, slecht in elkaar gestikte mannenpolo… Wie had dat ooit kunnen denken?

W-NEE

Het water is de laatste tijd veel vaker op en de stroom valt gelukkig wat minder vaak uit. Maar ik ben de laatste nacht helemaal kapot gebeten door de vlooien, en de wc is al ruim een week kapot door de watertoevoer zodat we dus alles maar een beetje op elkaar doen en dan een paar keer per dag alles doorspoelen met wat water. Tot zover het regeltje privacy, maar dat was al niet heel erg meer van toepassing op onze 12 vierkante meter. Maar vlooien moet je verzuipen, en daar heb je dan wel water voor nodig. Of je beddegoed laten wassen, maar dat doet de dobi niet en dat kunnen we niet uithangen in onze enorme kamer. Dus mikken we maar weer wat azaron op de beten en slaan elkaar als we jeuken en dan valt het eigenlijk ook allemaal wel weer mee.

Oke lieve mensen, dit was mijn verhaaltje weer. Ik weet dat het lang was, maar het was al even geleden en een mens moet ook ff kunnen spuien he!
Conclusie: het gaat supergoed hier, behalve wat hygiene probleempjes, de boys leven op van ons gezelschap, wij leven op van hun gezelschap. We hebben het nu al zo druk dat het bijna op een echte baan begint te lijken. Maar dan zonder airco!

Liefs vanuit Verweg!

ps. nieuwe foto’s komen eraan

Geplaatst onder: Blog, SponsorMessage, Zonder rubriek op 26 maart 2008