Nina in India

Lieve mensen,

Ik ben al weer even terug in Nederland en wat ze zeggen is waar: het verdwijnt snel naar de achtergrond..
Wat ik eigenlijk helemaal niet leuk vind. Ik kijk hier achter mijn pc naar foto’s van Mo, Rajesh, Illy, Mani en ik realiseer me dat het niet meer zeer doet. Ik moet alle foto’s nog uitprinten, collages maken, mensen schrijven, dingen afhandelen en ik kom er maar niet aan toe. Of het wil er maar niet van komen. Telkens zijn er parken, terrasjes, sollicitaties, vriendschappen, relaties, gezelligheid, korte nachten, lange middagen.. Zonder het te merken verdwijnen de herinneringen naar de achtergrond.

Ik heb een half jaar de tijd en de ervaring van mijn leven gehad. Ik heb genoten, geleerd, gelachen, gehuild en nog veel meer. Voor minstens zestig jongetjes was ik eerst auntie en toen ik wegging akka (grote zus). Ik krijg nog wekelijks slecht vertaalde mailtjes die iemand van de staff in anbu illam vertaalt vanaf verfrommelde briefjes in het Tamil. I love you for ever, please come back next year, please dont forget me, you are my big sister and i pray for you every night. Als ik het goed begrijp van de staff bidden zestig jongetjes elke avond voor mij en mijn familie en mijn toekomst. Gek om bij stil te staan. Ontroerend ook.

Ik ben er zeker van dat ik terug ga. Al is het maar omdat ik niet wil dat al die geweldige gevoelens naar de achtergrond verdwijnen. Ik moet het levend houden zodat ik me altijd kan realiseren hoeveel impact ik gehad heb op de boys en zij op mij.

De laatste weken hebben we al ons geld uitgegeven. Zo veel geld dat ik nu leef op andermans geld ;), maar elke euro was het dubbel en dwars waard. Voor de hivprojecten en onze eigen twee thuisprojecten de duurste, meest luxe waterfiltersystemen, 1000 euro aan de fencing van een hiv project en natuurlijk nog honderden euro’s aan ‘kleine’ dingen die ik al heb toegelicht in de vorige blogs.

Het was zeker weten een once-in-a-lifetime-experience. Dit pakt niemand me meer af. Behalve ikzelf, als ik  soms vergeet dat ik er was. En hoe het er was. Maar dat gaat niet gebeuren.

Iedereen ontzettend bedankt voor alle hulp. Uit alle hoeken heb ik zoveel steun en geld gekregen. Hoeken waar ik het niet uit verwachtte en geldbedragen waar ik niet op durfde te hopen. Het was echt onvergetelijk en ik hoop dat ik jullie daar een stukje van heb mee mogen geven via dit weblog.  Ik heb minstens zestig jongetjes samen met Simone en Rian een tijd gegeven die voor altijd bij ze blijft. Niet alleen omdat we met bloed, zweet en tranen ze allemaal een persoonlijk fotoboekje hebben gegeven waar ze over 10 jaar nog steeds in zullen kijken omdat het waarschijnlijk hun enige is, maar omdat we er waren. En omdat we 18 uur per dag met ze bezig waren om ze gelukkig te maken. En dat is gelukt. Hoe pijnlijk het afscheid ook was. Want hoe ingewikkeld je het ook wilt maken.. Ik was de tweede keer in hun leven dat ze in de steek werden gelaten. Het was van de gezichtjes af te lezen. Het Grote Verdriet noemden we dat. Ze waren ontroostbaar, zeker de kleintjes. Op de avond van ons afscheid werden ze in de jeep gezet een voor een, het was een groot tranendal. Als ik er nu aan denk zie ik het weer helemaal voor me. Alle handjes die uit de ramen staken en iedereen riep ‘auntie auntie no go, no go!’. Er waren er zelfs een of twee die zo boos waren dat ik helemaal geen afscheid meer heb kunnen nemen omdat ze telkens boos wegrenden als ik ze benaderde. Toen de jeep door de poort reed heb ik zo staan huilen dat er twee jongetjes me bij mn middel namen. Thomas zei: auntie, me no english but you ok…

Het afscheid van de groten kwam de ochtend daarna toen wij in de jeep moesten naar het treinstation. Iedereen wilde opeens knuffelen en kusjes geven. Er werd stiekem gehuild en briefjes stiekem in onze handen gestopt. Mo kwam telkens nadat ik twee anderen had geknuffeld weer in die ‘rij’ staan en zodoende heb ik hem wel vijf of zes keer vastgehad. Hij pakte mijn hand en zij: my very very love you, never forget you. you never forget me, ok? Ok. Wat denk jij dan?

De eerste dag in Nederland hoorden we dat alle jongetjes nog dagen van slag zijn geweest, vooral de kleintjes. Nu nog steeds trouwens. En dat deze organisatie nu gezien heeft dat ze zware behoefte hebben aan vrouwen in de staff. De boys zijn emotioneel veel opener geworden en moeder/zussenliefde heeft nu eenmaal  een goed effect. Fijn zo, daar gaan ze dus wat aan doen in de toekomst. Waarschijnlijk komt er vanaf september weer iemand uit Nederland. Super fijn gevoel.

Alles bij elkaar bedenk ik me maar weer: Ik ben zo blij dat ik het gedaan heb.  Dat kan niemand van mij en van hen afpakken.

Maar nu ben ik er weer. En snel weer aan de slag. Het normale Amsterdamse leventje. Ik heb er zin in

Geplaatst onder: Blog op 6 augustus 2008 | 10756 Reacties »

Over precies een week stap ik in het vliegtuig naar nederland!
Man o man, wat is dat snel gegaan zeg. En niet alleen de laatste weken, maar eigenlijk alles.
Ik heb mijn hele afscheidsfuif @ spargo en daarna nog de last minute afscheidsborrel @ de spuyt en daarna mijn vertrek @ schiphol echt nog bijna letterlijk in mijn hoofd zitten.
Zo’n korte tijd, maar tegelijk zo’n lange tijd. We hebben hier zoveel gedaan en gevoeld en meegemaakt en geregeld dat het ook best een jaar had kunnen zijn. En tegelijk is het dus net 3 weken geleden dat ik je voor het laatst gezien heb.

Het geld is er zo’n beetje doorheen nu. We hebben vier enorm dure waterzuiveringsystemen gekocht voor alle vier de projecten: Anbu Illam met de schoolboys, Adivaram met de jongetjes die net gebracht zijn met de Childline of die te jong voor school zijn, Namakkal, het HIV-affected boys project en tot slot het project in de bergen voor HIV-infected boys (en misschien ook wel girls??).
Verder hebben we ook nog eens 1000 euro geschonken aan het HIV infected project omdat er heel snel een fencing gebouwd moest worden MET muurtje omdat gedeelten van de enorme oppervlakte al onder water waren gelopen door de buien (en de echte monsoon moet nog beginnen). De father zei: nu kun je tegen al je sponsors zeggen dat zij letterlijk de fundering voor het hele project betaalt hebben (eigenlijk de helft, maar het gaat om het idee he

Er is nog wat geld over waar we de komend week nog wat nuttige dingen mee gaan doen, ga ik je later meer over vertellen.

(Oja, en vergeet de honderd schooluniforms niet!!)

Well… En over het afscheid heb ik je al verteld. Het komt dichtbij, het is lastig, maar ik wil ook heel heel graag naar huis. Dit is denk ik mijn laatste blog hier in India, ik vind het lastig omdat ik er iets prachtigs/afsluitends van wil maken maar hoe ik me nu voel -een rollercoaster aan emoties- denk ik dat het wijs is om dat in Nederland te doen. ‘Terugblikkend op’ in plaats van een razend verhaaltje over de staat waarin ik me nu verkeer

Tot over een weekje! (wow, wat geweldig/gek om dit te zeggen?!!)

Geplaatst onder: Blog op 23 juni 2008 | 202 Reacties »

 Als ik de afgelopen paar informatieve blogs niet meereken is het alweer een tijdje geleden dat ik je een goeie blik op mijn leven hier heb gegeven. Daar gaat nu even verandering in komen dacht ik zo…

From boys to Bangalore
Toen Simone en ik een maand geleden vertrokken uit Tamil Nadu wisten we wel dat alles anders zou zijn, maar zo anders hadden we beiden niet durven dromen. Toen we na een flinke busrit aan kwamen in de hoofdstad van de aangrenzende staat Karnataka keken we onze ogen uit. Shops vol met A-merken, MacDonalds, KFC’s, bijna alle vrouwen in westerse kleding en alle mannen hadden een broek aan in plaats van een rok! Het was even wennen dat we niet meer overal waar we gingen het middelpunt van alle belangstelling (en camera’s!) waren, maar dat was ook snel weer normaal.

Bangalore is een stad die verzuipt onder zijn eigen IT succes. Het wordt ook wel de Silicon Valley van India genoemd. Je merkt het meteen als je er binnenrijdt. Of beter gezegd: binnen kruipt. De wegen zijn kapot, de rondweg is zo vol dat het uren duurt voordat je het echte centrum bereikt hebt, er is een overvloed aan tuktuks en overal –overal- waar je kijkt zijn teveel gebouwen en teveel mensen. Prachtige gebouwen naast vergane hutjes, enorme hordes mannen in pak die lunch halen bij het theetentje van hout en riet. De stad zit vol tegenstrijdigheden. Op onze terugweg zijn we er ook een nacht geweest en nog steeds heb ik een vreselijke hoest waarvan ik zeker weet dat ik hem daar in al die uren in de tuktuk heb opgelopen. De smog blijft hangen boven deze laagliggende stad en er is geen ontsnappen aan; het kost uren voordat je weer de omliggende bergen in kan rijden. Ik heb letterlijk naar lucht staan happen op verschillende momenten daar.
Bangalore staat voor mij gelijk aan een slof Camel. Je kunt er een leuke avond mee hebben als je niets anders voor handen hebt, maar ’s ochtends zul je het jezelf kwalijk nemen als je met een droge mond en zere keel naar de wc rent omdat je niet weet of je nu moet overgeven of hoesten.

Goaanse Geluk
Toen we op Goa aankwamen kwam het echte acclimatiseren. Goa, het paradijs op aarde. Het land van de vrijheid, blijheid en ongeremdheid. Allereerst al het bloot op de straten.. Na drie maanden alleen onderarmen en voeten keek ik mijn ogen uit naar al deze westerse, blote, rokende vrouwmenschen die zich te goed deden aan geneugden die wij al maanden hadden moeten ontberen. Hamburgers, frietjes, fruitsalades, verse sapjes, alcohol, mexicaans/israelisch/europees eten. Wat een walhalla!
Je kunt je voorstellen hoe ik me voelde. Opeens hoefde niets meer maar mocht alles.

En toen kwam het Grote Genieten.
En het Grote Nadenken.

In Salem is alles zinvol. Elke knuffel, elke kraag die ik rechttrek, elke ruzie die ik fix, elke huilbui die ik laat verdwijnen, elke cent die ik uitgeef.
En niet alleen al mijn –en jullie!- geld besteed ik hieraan, ook mijn tijd.
Ik creeer met mijn keuze om weg te gaan bewust afstand tussen mij en geliefden, tussen mij en mijn fris afgestudeerde loopbaankansen, tussen mij en mijn nieuwe Amsterdamse vrienden. Met het risico dat relaties en vriendschappen veranderen of overgaan, dat banen verlopen en kansen gepasseerd zijn.

Het heeft me beziggehouden in Goa. Een boel.
Totdat ik me bedacht dat dit gedeelte dus bij mijn leven hoort. En dat de volgorde van dingen, kansen, liefdes en vriendschappen misschien veranderd is door mijn keuze, maar dat alles gebaseerd is op iets wat helemaal 100% mijn eigen mooie keuze was. En dat alles dus wel weer zijn weg vindt. En dat wat ik verdien of de mensen die de moeite waard zijn alsnog op mijn pad zijn, blijven of komen.
Omdat ik Nina ben en er nog een heel leuk, lief, gezellig, ontroerend, enthousiast, blij, spannend, Amsterdams, gelukkig leven voor me klaarligt.

En toen kwamen de weekends in Baga. Het Grote Genieten zat er al snel in. Korte nachten, voor het eerst in maanden weer achter elkaar gedanst. Gedanst! Wat heb ik dat gemist. Als je me kent weet je dat dansen een passie is, een uitlaatklep, een manier om lekker alles te vergeten en tegelijk de hele wereld aan te kunnen. Heerlijk!

En het cruisen.

In Salem al heb ik besloten dat het tijd is om wat meer van de wereld te zien. Het is zo makkelijk om in je eentje te reizen. Laatst heb ik een lijst gemaakt met alle backpackers die we overal zijn tegengekomen. Ruim 60 stuks in een maand tijd. De foto’s worden uitgewisseld, de verhalen worden nog steeds omhoog gehaald. We hebben Engelsen, Schotten, Fransen, Nederlanders, Scandinaviers, Amerikanen, Canadezen, Perzen, Pakistanen, Israeliers, Portugezen, Italianen, Indonesiers en nog veel meer mensen leren kennen. Iedereen begint in zijn eentje, sluit bij iemand anders aan, samen vinden ze nog meer mensen en uiteindelijk split de een na de ander weer om verder te gaan met een Groot Reisavontuur.

Reizen is makkelijk. En in Azie ook nog eens spotgoedkoop.

India was voor mij een land van de makkelijke weg. Ik zou naar Kenia gaan, maar de burgeroorlog brak uit. Toen kwam zo’n mooi project op mijn weg, alleen was het niet Afrika, maar in India. Ik heb er voor gekozen en het is fantastisch gebleken, maar het land zelf hoefde ik niet helemaal van boven naar onder te onderzoeken. Daarom had ik EN al snel besloten dat Goa mijn vakantie zou worden die ik lange tijd niet meer zou hebben in Nederland (in plaats van honderd plaatsen zien en rondreizen) EN dat mijn volgende reis ook al weer gepland zou worden. Zonder datum, dat wel, maar Azie gaat nog ontdekt worden. Laos, Cambodja, Vietnam, Indonesie en misschien als het meezit met het geld nog wel een tijdje Australie of Nieuw Zeeland.

Daarom het cruisen. Vanuit Palolem (zuid Goa) en Baga (noord Goa) zijn we verschillende kanten opgetrokken met scooters of door liften. Twee memorabele ervaringen:
Allereerst onze echte eerste lift ervaring in West Karnataka. Verschillende mensen hadden het ons afgeraden omdat liften nogal eens gevaarlijk kan zijn. Maar op dat moment waren we met twee stevige Hollandse boys, Borg en Frank uit Nijmegen, onderweg en konden we dus de sprong wagen. Eerst hebben we achterop een wagen gezeten, zoals hele volkstammen met mannen zich verplaatsen. Super grappig om gewoon in de wind out in the open te zitten en toch je met redelijke snelheid te verplaatsen. (Ja, ik ken het begrip cabrio, maar dit is toch een graadje anders.)
Daarna zijn we op een druk kruispunt, meisjes voor jongens achter, gaan staan en na zeventien ‘nee’s’ konden we eindelijk in een grote truck meerijden tot een dorpje enkele tientallen kilometers verderop. Helaas niet achterop, maar ook voorin was het nog redelijk bijzonder. De trucks in India zijn enorm. Deze reed van helemaal onderaan India naar Bombay, er zaten vier chauffeurs in en er was nog genoeg ruimte om een feestje te bouwen. We konden er dus met vier mensen en vier grote tassen nog steeds bij. Daarna was het al zo laat dat we een normale trein hebben genomen naar Goa. Ook een hele ervaring als je je bedenkt dat second class betekent dat de trein niet eens stopt op de kleine stations, met een backpack is dat nog een heel avontuur. Je vraagt wat om je heen, ‘o we zijn er bijna’, klimt dan over de hoofden van twaalfhonderd Indiers die heel ontspannen in, op en onder het gangpad hangen om naar buiten te hangen en te roepen of dit het goede station is aangezien alles in het Hindi is geschreven. O ja, en dan moet je er nog uit zien te komen…

Daarna zijn Simone en ik nog een hele dag wezen scooteren door heel Zuid Goa. Toen we aankwamen in Margao, vier uur later dan de planning, bleek deze hele stad eenrichtingsverkeer te zijn. De HELE stad. En een scooter is geen fiets dus; goed opletten in deze chaos wat natuurlijk helemaal niet gaat want het IS een chaos. Na twee uur te hebben rondgecrosst zijn we verder gereden en toen we door een paar hele afgelegen bosdorpjes waren gereden (waar ze bij navraag ook nooit blanken zagen) werden we vrij ongerust toen de duisternis snel op kwam zetten. We zijn alle kanten opgestuurd en durfden niet meer te eten omdat de donder al uren aan het rommelen was. Uiteindelijk stonden we volledig uitgeput om zeven uur in het pikdonker op een pont (een pont!!) die niet helemaal recht aan de kant kon komen en we dus een stukje door het duistere water moesten rijden om erop te komen. Het duurde even, maar toen we om ons heen keken zagen we alleen maar echte Oer Indiers, zo noem ik ze maar. Echte dorpelingen, mensen met een zwaar leven, werklui en moeders, hangjongeren en dronkenlappen. Alles was vertegenwoordigd op die pont. We zijn daarna nog drie uur lang onderweg geweest met bliksems die nog steeds op mijn netvlies gebrand zijn. De hele hemel heeft de hele reis in de fik gestaan. Paars-blauw-geel-oranje bliksems met wel tien uiteinden overal om ons heen in de bergen. De donder maakte het wel een beetje eng dus we hebben meer goed gas gegeven dan stilgestaan bij de scenery, maar het was het allemaal waard.

Onvoltooid Verleden Tijd
En nu weer veilig terug in mijn eigen Salem, bij mijn kindjes. Het afscheid zit eraan te komen, nog twintig nachten en dan is het Big-Farewell-to-the-Aunties-Party met alle boys en iedereen die een rol gespeeld heeft in ons verblijf hier. Het is gek, ik ben constant met mijn hoofd bij Schiphol, de Spuyt (de stamkroeg), de drankjes met vriendinnetjes, het terugzien van mijn lieve gezin en alle andere lieve mensen. En tegelijk alleen maar met het HIV project – hoe laat ik dat achter, wat kan ik nog doen, ga ik ooit nog terugkomen, hoe regel ik nieuwe aunties – en met alle fijne mooie lieve mannetjes waarvan ik weet dat ze in een gat vallen als we weg gaan. Er is geen nieuwe brother gezonden en de father heeft het druk met andere dingen, de staff is zo klein en niet bezig met de boys maar met andere outreaching en awareness projecten. Wie moet ze nu aan het lachen maken, troosten, voor paal zetten, knuffelen, aankleden, aaien, lief hebben? Er komen geen andere aunties voorlopig. Dit is een project van de tienduizenden die er op deze wereld zijn. Allemaal even goed van intentie, maar dit zijn MIJN mannetjes. Voor het afscheid hebben we de tekst van een oud nummer van Phil Collins gepakt:

You’ll be in my heart – Phil Collins

 
Come stop your crying, it will be all right
Just take my hand, hold it tight
I will protect you from all around you
I will be here don’t you cry 

For one so small, you seem so strong
My arms will hold you, keep you safe and warm
This bond between us can’t be broken
I will be here don’t you cry 

Because you’ll be in my heart
Yes, you’ll be in my heart
From this day on
Now and forever more
You’ll be in my heart
Always

I know we’re different but deep inside us
We’re not that different at all

When destiny calls you, you must be strong
I may not be with you, but you got to hold on 

You’ll be in my heart
Believe me, you’ll be in my heart
I’ll be there from this day on
Now and forever more
Always…

I’ll be with you
I’ll be there for you always
Always and always
Just look over your shoulder
I’ll be there always                                                                                              

En de speech is ook al in de maak. De fotoboekjes daar zijn we hard mee bezig. Elk jongetje krijgt persoonlijke foto’s en een kaartje met een persoonlijke noot van een van ons. Ik weet nu al dat ik het moeilijk ga krijgen. Het afscheid is op zondagavond en maandagochtend zitten we alweer in de trein naar Chennai om daar om 12 uur ’s nachts op het vliegtuig te stappen. Dan kom ik ergens tussen tien en twaalf aan op Schiphol en ben ik misschien heel even de boys vergeten omdat dan EIN-DE-LIJK het grote weerzien er is.

Kortom, ik zit vol met tegenstrijdige gevoelens. Maar laten we er nu over op houden, over twintig nachtjes zit ik met je in de kroeg of op het terras en hebben we het er uitgebreid over als je het wil horen.

 
Tot bijna!

 

 

 

 

Geplaatst onder: Zonder rubriek op 10 juni 2008 | 5 Reacties »

Even een overzicht van mijn laatste maand hier en de uitgaven die we nog voor de boeg hebben:

De slumbs summercamps. Door Don Bosco wordt elk jaar op verschillende plekken camps georganiseerd voor de kinderen uit de sloppenwijken van verschillende voorsteden in Tamil Nadu. Dat zijn kinderen die worden gevolgd door de organisatie en eten en geld voor onderwijs krijgen, maar gewoon nog bij hun ouders in de tentjes/hutjes/etc wonen. In totaal waren er twaalf kampen, maar er zijn er een paar samengevoegd en zodoende bleven er zeven over. De kampen waren voor jongens en voor meisjes. Er werd elke dag een uitje of andere leuke dingen georganiseerd. Ze hebben zelfs een paar kee de krant gehaald. Met z’n allen naar de staatsbibliotheek, of alle meisjes krijgen seksuele voorlichting (wat heel bijzonder is hier). Voordat we de maand gingen reizen hebben we in overleg met onze ‘regelbrother’ besloten dat wij de helft van al die kampen wilden financieren. Zoals we namelijk ook in ons eigen summercamp zagen; de tehuizen van don bosco zijn niet overheidgebonden en hebben dus gewoon heel weinig te bieden qua geld (bijna alles komt van sponsors). Doordat wij zoveel tijd en geld in ons eigen kamp hebben gestoken is het iets geworden wat het nog nooit was geweest. Dat wilden we deze kinderen niet onthouden. Vandaar dat we ieder zo’n 9000 rupees (145.16) hebben ingelegd, wat hier echt een dikke vetpot is. En toen we terug kwamen hebben we nog een keer 4000 rupees gegeven aan de brother om de onvoorziene kosten van de slumbs summercamps te bekostigen. Hiermee zijn alle 7 kampen gefinancieerd en afgelopen. De verantwoording is in mijn bezit.

We gaan deze week naar de waterfilter fabriek om een deal te maken door de twee oude machines in te leveren en twee prachtige nieuwe mee te krijgen.

Volgende week gaan we naar Namakkal, een idyllisch dorpje in de bergen buiten Salem. Hier wordt in the middle of nowhere een project opgericht voor HIV infected kids. Dat kost een ontzettende inspanning en geld aangezien deze kinderen al ziek zijn als ze aankomen (infected is wat anders dan affected). Twee nieuwe huizen zijn nu gebouwd, er zijn speciale bomen gepland voor de zuurstof en er zijn mensen aangenomen om het land (wat enorm groot is) te bewerken zodat het een soort zelfvoorzienende maatschappij wordt. We gaan op bezoek bij father Daniel, onze oude father die nu overgeplaatst is naar dat project. De kinderen komen over een maand al en er is nog lang niet genoeg geregeld. Zuiver water, luchttoevoer, inwonende zuster, bedden, dekens, een kok, een toiletgebouw, etc etc. Hij moet binnen een maand alles regelen. We hebben het erover gehad en vinden dit een mooi nieuw project om ook de nodige euro’s in te pompen. Of het misschien zelfs 1/3 of ¼ deel van mijn totale sponsorbedrag wat ik nu nog overheb kan ik niet zeggen en moet ik misschien ook eerst overleggen? Maar ik hou je op de hoogte.

Morgen gaan we 10 super fietsen bestellen bij de fietsenmaker. Adivaram ligt nogal afgelegen. Er zijn nogal wat jongetjes die elke dag 1,5 uur heen en terug moeten lopen. Ook op Anbu Illam kunnen ze nog wel wat goeie fietsen gebruiken.

Verder gaan we morgen alle foto’s uitzoeken en 3 flexen laten maken (grote collages zonder frame, maar gewoon geprint op een soort plastic/glas) en 50 fotoboekjes samenstellen (oef!) met foto’s van ieder voor zich, van de aunties en van de omgeving en het afgelopen half jaar. Maar een jongetje of 5 heeft uberhaupt foto’s van zichzelf of ouders dus dat wordt een groot succes verwachten we.

Er zijn nog meer uitgaven maar daar kan ik nu even nog niets duidelijks over zeggen.

Ik hou je op de hoogte.

 

Geplaatst onder: SponsorMessage op 3 juni 2008 | 3 Reacties »

Nog 5 dagen en we zijn weer terug in Salem.
Waar ons een paar grote dingen staan te wachten…
Allereerst een grote rekening van het hele zomerkamp en van twee nieuwe waterfilter systemen voor Adivaram en Anbu Illam die we hebben laten maken omdat ze zo gaar waren dat de boys er nog al eens ziek van werden.
Ten tweede nog ruim duizend euro om te spenderen aan nieuwe projecten en de grote aankopen waar ik al eerder over verteld heb.
En ten derde het grote afscheid…
Waar ik nog het meeste tegen op zie.
Als ik nu door mijn camera ‘heen zap’ en ik zie al die kopjes kan ik niet geloven dat over een maand de dag aanbreekt dat we ze voor het laatst zien. Ik wil van iedereen weten hoe ze zich ontwikkelen, het het met ze ‘afloopt’, waar ze terechtkomen en of ze wel goed terechtkomen, hoe ze eruit zien over tien jaar en of ze gelukkig worden. Maar de werkelijkheid is dat dat gewoon niet mogelijk is.
Gelukkig heb ik nog een maand om daar aan te wennen.

Ondertussen zit ik nu nog in Goa. Overmorgen vertrekken we naar Mudumalai, een van de grootste wildparcs in India. Hopen dat we die witte tijger spotten
Hier hebben we ondertussen ook al de nodige beesten gezien (en overwonnen!).
Goa voelt een beetje als thuisbasis nu. Alles wat we ondernomen hebben de afgelopen weken, we zijn altijd weer terug gekomen in Palolem, ons stille strandje in Zuid Goa. Dit weekend hebben we de drukte weer opgezocht in Baga, waar we al een paar keer eerder zijn geweest. De ‘end of the season’ parties zijn in volle gang hier, en wij doen gezellig mee! En morgenochtend gaan we weer terug naar Palolem om daar onze laatste dag op het strand door te brengen. En om afscheid te nemen van iedereen die we hebben leren kennen en om nog een keer het hele strand op en af te lopen.

Ik heb dit blog niet voorbereid, typ het zo neer dus mijn excuses voor het gebrek aan mooie zinnen, maar ik wilde jullie toch even updaten omdat ik dat schandalig lang niet gedaan heb in Goa. Het gekke is, ik heb zoveel vrije tijd en vrije ruimte in mijn hoofd dat ik het telkens maar uitstel om ‘nuttige dingen’ te gaan doen. Het is echt bevrijdend om voor een maand in mijn leven zo in mijn vel te zitten ik hoop dat ik het vol kan houden in Nederland.

En Nederland ja. Over 4,5 week alweer. Ik verlang wel steeds meer naar mijn lievelingsmensen en mijn lievelingsstad. Maar ik weet ook zeker dat ik binnen korte tijd ook weer zal gaan reizen. Want reizen is ook mijn nieuwe lievelings. Maar ik zie jullie snel weer..

Ik ga weer onnuttig bezig zijn. Hoop dat het goed gaat met iedereen.

Liefs

Geplaatst onder: Zonder rubriek op 26 mei 2008 | 3 Reacties »

Naast een oude vissersboot onder een palmboom zit ik hier met mijn voeten in het witte zand te kijken naar een woeste tijkering van de Arabische Zee. Ik hoor de golven breken als ik mijn ogen sluit, ik zie een paar mensen lopen op de vloedlijn en ik denk alleen maar: aaaaah dit is magisch…
Achter me hoor ik twee soorten beats door elkaar heen. Het klinkt ergens tussen Awakenings en Extrema in.

Ik ben in Palolem, zuid Goa, al een dag of tien gok ik. Maar dat kunnen er best elf of twaalf zijn eigenlijk.
Het hoogseizoen loopt hier van december tot ongeveer een maand geleden. Het uitloopje waar ik me nu in bevind bevalt me geweldig. Er zijn feesten, er zijn plekken met niets en niemand, plekken om rustig vruchtensapjes te drinken en beachborrels tot diep in de nacht met de meest uiteenlopende dj’s.

We hebben alleen nog maar in cottages gezeten, kleine rieten hutjes op het strand met een half dak en veel gaten en kieren ongeveer twintig meter verwijderd van de vloedlijn. Voor al deze hutjes liggen kleine houten vissersbootjes die om half zeven vertrekken - we zijn al een keer meegegaan en dolfijnen gezien - en om half een staan de bbq’s op het strand met tiger prawns, kingfish, red snapper, baby shark (aaah), pomfret & tuna. En ’s avonds net zo.
Ik heb eigenlijk constant het idee dat ik in een Malibu reclame rondloop…

Uiteraard ook al een paar keer goed gedronken zoals dat hoort op Goa en na drie maanden sober leven in Tamil Nadu. Maar gek genoeg is dat hele niets doen honderd keer fijner dan ik had verwacht. (Voor de mensen die me niet goed kennen; ik kan heel slecht stil zitten/niets doen/met mezelf zijn. O echt? Ja echt.)
Ik heb voor mijn doen ook bijna geen foto’s gemaakt, ben nog geen een keer op internet geweest en voel bijna nul behoefte om het thuisfront op de hoogte te houden. (sorry!)

Als we dan toch maar weer over het cliche ‘jezelf vinden in India’ beginnen dan is Palolem toch wel de uitgesproken plek om tot jezelf te komen. Mijn hoofd is nog niet zo helder geweest het afgelopen jaar.
En als ik een panorama foto zou kunnen maken van al die kilometers uitzicht - of eigenlijk een 360 graden plaatje - dan nog zou ik het hele gevoel niet over kunnen brengen naar je. Waarschijnlijk omdat het grootste deel van dat gevoel vooral in mij zit, maar toch…

Het witte zachte zand, de enorme golven, het constante geluid van de branding vanuit je bed, het kokosbos achter de cottages (check in ieder geval even de yorintravel site, daar waar chris zegers fijn staat te chillen op het privestrand in palolem, daar zitten wij ook), de natte sari’s en bikinis, backpackers en goanen, de rieten hutjes en strandtenten, de beats die je overal hoort, het eten van een vers visje, het hangen op de golven, het potje volleyball met vreemden, het het volledige gevoel van ‘niets moet’, de constante geur van bbq, de rieten parasollen, de dolfijnen in de verte, de vissersbootjes, de sangria, het feit dat alles qua voedsel en overnachting zo’n beetje onder de twee euro blijft hangen, de zonsopgang vanuit je “bed” bekijken (we hebben nog maar twee nachten daadwerkelijk doorgebracht IN de cottages, we liggen er altijd voor of op het strand), de zonsondergang vanachter je sangria…

Ik weet het, ik klink als een pagina in de Lonely Planet. Maar ik wil je toch perse wat plaatjes laten zien van dit paradijs. Helaas horen op Goa ook internetverbindingen uit de Malibu reclames dus je moet nog even wachten.

Maar goed. Even af van het verlichte pad en nog wat praktische informatie.

Simone en ik zijn de tweede vertrokken op de laatste dag van het kamp. We hebben een paar geweldige laatste dagen gehad met de boys, we zijn naar MonkeyFalls geweest, een hillstation in de buurt van Tirupur en naar een heel groot festival waar duizenden kinderen waren en de ‘former president of India’ met het thema mishandeling. ’s Ochtends heel vroeg zijn we vertrokken met de bus naar Bangalore en daar voor het eerst EINDELIJK een McChicken gegeten bij de Mac en toen rap naar het vliegveld voor onze chartervlucht naar Goa. We hebben al verschillende plekken gezien in noord en zuid Goa en we sluiten deze week af in Palolem waar we ook al eerder een paar dagen zijn geweest. Op een van onze eerste avonden zijn we een groep Nederlanders - studenten Amsterdam & Nijmegen - tegengekomen waar we veel mee optrekken. Ook een groep Engelsen die hier al jaren komen en zichzelf Team Foster’s noemen (het bier) maar die zijn een stukje ouder. Na twee avonden doorzakken met z’n allen kwamen we erachter dat een grote baas van Goa daar kennelijk ook bij hoort. Zodoende zijn we nu al dagen gratis aan het slapen in zijn beach resort in het noorden (echt te luxe) en hier in Palolem in zijn cottages, eten en drinken doen we voor een deel gratis (want: met de groep mee), we komen overal gratis binnen etc. Er zijn bijvoorbeeld in Baga (noord goa) twee grote stranddiscotheken, Tito’s en Mambo’s. Die dus ook weer tot het imperium van Kennedy, David en Mark behoren. Afgelopen weekend hebben we overal een soort VIP behandeling gekregen, mochten overal zo doorlopen, er wordt met de vingers geknipt en de drankjes staan al klaar, de SUV staat overal tot onze beschikking, echt niet normaal.

Heel gek om zoiets mee te maken na al het afzien in Salem. Wel lekker ook, je weet dat als je naar Goa gaat je wat mag verwachten, maar dit is een soort droomscenario. Gewoon als groepje jonkies opgepikt worden door zo’n grote gezellige groep en meefeesten met de grote mensen zeg maar. Heel bijzonder.

En verder doen we hier de hele dag een beetje rondlopen in fladderige zomerjurkjes, volleyballen, bootje varen, zwemmen, in de golven spelen, bij cafe del mar hangen (onze thuisbasis), even naar de winkeltjes, naar beachborrels, naar feestjes, ontspannen op het strand, in slaap vallen op je ligbed. Eigenlijk gewoon alles waar ik op dit moment zin in heb. Niets moet, alles mag.

Magisch

ps. de foto’s komen er echt aan, ik beloof het, van alle laatste kamp dagen en van goa. zodra ik een iets snellere pc heb gevonden hier.

Geplaatst onder: Blog op 14 mei 2008 | 5 Reacties »

Wat loopt het toch altijd weer bizar in India…
Gister vol stress afgesloten hier op mijn blog en nu heb ik zomaar twee uur extra vrije tijd omdat de overheid van India heeft besloten dat alle kinderen nog een extra dag naar school moeten. Vandaag dus. Het summercamp verschuift een dagje en alle kids zitten weer in de banken. (Dat hebben ze al vaker gedaan dit jaar.. Het summercamp zou al twee weken geleden beginnen. Uiteindelijk is het nu al wel ‘begonnen’ maar alleen op Anbu Illam bij de grote boys en met alleen volleybal en trefbal, de partygames zijn voor als we met z’n allen op Adivaram zitten)

We beginnen morgen het echte kamp met een dagje Dreamland, een soort Duinrell, maar dan op z’n Indiaas. Ik durf me er niet te veel van voor te stellen, maar heb er wel super zin in. We mogen eindelijk zwemmen in ‘zwemkleding’!! Een kniebroek en lang t-shirt, wat echt ubersexy is volgens de norm omdat de meeste vrouwen in hun pyama zwemmen (vergeet Hunkemoller, bedenk even die jurken met bloemetjes uit ‘Het kleine huis op de prairie’ en ‘Dr. Quinn’ enzo…). We hebben deze week al een keer eerder gezwommen met de boys in 1/3 van een zwembad wat helemaal speciaal gratis voor ons was vrijgemaakt.. Toen zijn we ook in het water beland maar dat was niet helemaal de planning. En ook niet helemaal naar tevredenheid van de broertjes omdat we meteen handdoeken omgegooid kregen vanwege ‘the public eye’… Zucht…

Maar goed, ik had jullie nog een paar verhalen beloofd dus bij deze
De afgelopen weken waren er weer genoeg problemen met het water en de stroom. Ik heb even nagevraagd en kennelijk leent Tamil Nadu stroom van Kerala (de staat hier in het zuiden die echt alles voor de bakker heeft), maar omdat het geleend is en dus extra geld kost heeft de overheid van Tamil Nadu bepaald dat ze per dag in totaal drie uur de stroom mogen ‘offcutten’ en dat is anderhalf uur ’s ochtends met wakker worden en nog een paar keer ’s middags. Met het water zit het weer anders want dat komt gewoon uit de grond met een pomp, en die pomp doet het alleen maar… jawel… als er stroom is! Cirkeltje weer rond..

Zo kwam het dus dat de 10th standard boys vorige week hun laatste schooldag hadden en wij voor iedereen pepsi’s gekocht hadden en een grote taart met FINISHED!!!! xoxo Aunties erop. Uiteraard ging de taart door het lokaal, in shirts en ogen en oren en de pepsi in ons haar.. Toen we daarna nog een half uurtje hadden voordat we ze meenamen op date naar de bioscoop met z’n zestigen moesten we douchen, opschieten, kaartjes regelen, etc.
Het water was op… En de stroom was uit. Met 40 graden, plakkend van de taart, cola en zweet was dat echt met stip het meest a-relekste moment van de week Uiteindelijk zijn we een stukje verderop naar de put gelopen en 2 emmers gevuld waar we nog wel wat schoner van werden…

Onze rondreis is ook al over twee weken. Onwijs veel zin in! Simone en ik gaan eerst een week naar Goa (uitrusten, shoppen, stappen, nog meer uitrusten), waar Rian er daarna bijkomt om nog een weekje te blijven. Daarna gaan we naar Karnatika (de stad Mysore en de een na grootste watervallen ter wereld), daarna naar Kerala (tropisch regenwoud, stranden met haaien, naar het schijnt de mooiste stranden ter wereld aan de Arabische Zee) en daarna een mega Wildpark (met de witte tijger die we waarschijnlijk echt niet gaan zien en olifantenritten en boomtrips enzo). We doen nog wat plaatsen/eilanden aan maar dat weten we allemaal nog niet zeker, de vliegreizen zijn hier heel goedkoop - we vliegen voor 35 euro naar Goa vanaf hier - dus alle opties zijn nog open.

En na het rondreizen zitten we nog een maand hier en dan ben ik alweer op weg naar Amsterdam. Ik zit hier zo goed en krijg nu al last van mn hart als ik denk dat ik straks al mijn lieve schatjes vaarwel moet zeggen maar aan de andere kant heb ik ook zo’n ZO’N zin om gewoon weer mijn leven op te pakken. Amazing Amsterdam, Here I come! Maar eerst nog het Summercamp, de rondreis en de laatste Grote Gelduitgeef maand hier in Salem. Aan het begin werd ons aangeraden om niet meteen met geld te smijten omdat de boys dan gewend zouden kunnen raken aan het geld, maar nu de tijd begint te dringen en ik nog niet eens op een kwart zit van het sponsorgeld zijn we wel aan het spenden! En geloof me, elk dubbeltje gaat op aan goeie dingen. We hebben voor in de laatste maand echt een paar enorme dure uitgaven waar ik jullie later meer over ga vertellen, en nu met het summercamp verwennen we ze ontzettend. Wat ook echt wel mag vind ik, als de overheid je vakantie van twee maanden naar 5 weken. De uitjes zijn zo tof en onze foto verrassingen worden ook echt super. De muur is ook erg mooi geworden, ik ga er snel foto’s van maken (en met snel bedoel ik over een paar weken, sorry).

Verder MOET ik nog even vertellen dat we laatst in de bus zaten en er twee politie agenten binnenkwamen met een geboeide man. En dan niet geboeid zoals in Nederland nee. Hij had een ketting en twee ketens om z’n enkels, en werd aan een ketting die aan zijn polsen zat -van die ketens met die enorme schroeven erin- naar binnen geleid en aan de stoel voor hem vast gemaakt. Bij de gevangenis stapten ze weer uit.. Zo stom?? ’s Avonds vroegen we aan pa hoe gevangenen hier vervoerd worden. En inderdaad… Met de bus! Alleen de echte misdadigers gaan in het busje. Hij begreep niet waarom we dat zo raar vonden.. In your country ALWAYS by car? Ja… Altijd ja.. Hij vertelde daarna ook dat ze heel vaak een gevangene gewoon ergens aan vast ketenen als er even geen twee mannelijke politieagenten beschikbaar zijn en die worden dan ’s avonds voor het eten opgehaald. India o India…

Ik gok dat ik nu wel zo’n beetje aan de afronding mag beginnen, nog 20 minuten voor einde. Er moet nog even gezegd worden dat de meeste vrouwen in Azie een Sari dragen en wij dus ook maar even aan dat veels te vrouwelijke kledingstuk moesten.. Hoe fladderig en luchtig zo’n sari er ook uit mag zien.. 6 of 9 meter aan stof, een onderrok van zwaar katoen en een naveltruitje van datzelfde katoen plus synthetische versiering is dus echt niet fladderig. En al helemaal niet luchtig. Ik verlangde opeens weer hevig naar een tanktop met mn meest simpele broek. Het is gewoon zielig hoor! We doen hem nog een of twee keer aan denk ik, bij speciale gelegenheden. Maar bedenk even dat je met een vest, een lange broek met daar overheen nog 6 meter sjaal gewikkeld in de sauna zit. Echt niet handig.
Plus je kan er niet in sporten dus dat mag gewoon echt niet. Het summercamp is een en al competitie (waar mijn team trouwens al een week op nummer 1 staat) en we sporten nu zo’n 3 uur per dag. Dat is in mn chillbroek en uitgelubberd shirtje met gaten al bijna niet uit te houden.

Maaaaarrrr goed, ik zie dat de tijd verstreken is. Had nog een goeie quote maar die bewaar ik dan wel voor de volgende keer. Ik gok dat dat of even snel tussendoor is of pas op Goa. Vanaf morgen zitten we dus van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat op Adivaram en daar heb ik ook geen bereik.

Ik ga het heel heel hard naar mijn zin hebben. Moet eigenlijk nog veel meer vertellen, maar mijn foto’s vertellen het verhaal dan maar voor mij!

Tot hoors/mails/lees’/whatever!

Liefs

Geplaatst onder: Blog, Zonder rubriek op 22 april 2008 | 5 Reacties »

Shit shit shit.

Vandaag was mijn allerlaatste internetuurtje voordat het zomerkamp begint morgen. Had zoveel in mijn hoofd om jullie te vertellen… Over een gevangene is een bus, onze rondreis plannen, over hoe het is om geen water en geen electriciteit en net gesport te hebben, over het rammen van de boys door de brothers, over hoe ontzettend heet een sari (mijn sari!) is en waarom iedereen er dan toch in loopt, over ons zwemfestijn en andere summercamp plannen, over van alles VAN ALLES!

Maar zoals altijd in India komt er weer van alles tussen, loopt er weer van alles uit. Ik moet nu terug naar Anbu Illam, heb alleen wat foto’s geupload op flickr.

Ik zie waarschijnlijk de komende negen dagen geen mogelijkheid om op internet te zitten en daarbij komt dat mijn mobiele telefoon geen bereik heeft op adivaram waar het summercamp is.

Ik ga heel hard proberen toch nog even ergens ertussen uit te sneaken omdat t zo wel weer heel lang duurt

Wish me luck, stress is killing!

Lieve liefs van mij

Geplaatst onder: Blog op 21 april 2008 | 2 Reacties »

Alles - ALLES - waar ik ooit op heb gezeken met betrekking tot werk neem ik bij deze terug.
Gek-ken-huis.
Wat een uren, wat een dagen, wat een werk! In heel mijn leven ben ik nog nooit ergens zo intensief mee bezig geweest - zonder salaris notabene!!

SUMMERCAMP SCHEMA

Alle taalbarrieres, indiase maniertjes in het verkeer of bij koop en verkoop, ritjes, wachttijden, omwegen, voorbereidingen, rennen voor kopietjes, sjouwen met spullen op slechte wegen, filestaan, onderhandelingen over prijzen, 4 internetcafe’s langs voordat je er een met stroom hebt kan ik jullie, zelfs al zou ik willen, echt niet uitleggen dus ik zal even een ruw overzicht maken van hoe een dag er nu voor mij uitziet tot 2 mei.

6.00 opstaan
6.30 tandenpoetsles met de boys van anbu illam
7.00 prayer & medidation in de chapel (of: nog even snel douchen, wc papier halen, etc)
7.30 morningjobs (voor ons: wasje, brood halen, lekker sociaal doen met de boys)
8.00 ontbijt
8.30 in de tuk naar adi waram (de boys gaan hier naar summerclass in deze tijd)
(alwaar we een engelse les, een handvaardigheidsles en een game doen)
14.00 in de tuk weer terug naar anbu illam
14.30 goodmannersles (bijvoorbeeld nagels schoonmaken, public manners, wondverzorging, tafelmanieren etc)
15.15 arts & crafts
16.15 break
16.30 games (die elke dag nu een andere moet zijn)
18.00 teabreak
18.15 spoken english class
19.15 computer class
20.15 eten
21.00 nog een uurtje de boys entertainen of ze laten studeren

En dan begint voor ons meestal om 22.00 het voorbereiden van de goodmanners-, english en arts and crafts les, het vormen van de teams, het plannen van de dagen waarop we het papier, de vlaggen, de kleding, de matjes, de lijm en stiften, de sheets, etc moeten kopen. (wat dus vrij moeilijk is met dit schema zoals je begrijpt)
Meestal liggen we zo rond 00.30 in bed.

Dit schema is het SummerCamp schema. Je begrijpt dat de boys weinig weinig ‘vakantiegevoel’ hebben als de laatste schooldag is aangebroken. Om ze dit toch te geven wordt er elk jaar een summercamp georganiseerd. Alle boys verblijven dan op Adivaram voor vier weken, en er wordt van alles georganiseerd. Wij nemen de jongetjes bijvoorbeeld mee naar de film -een heuse Tamil film van 3 uur met een plot wat ik je nu al tot in detail zou kunnen vertellen-, naar een amusementpark en een reuze picknick in the hillstation van Yercaud (wat kennelijk supervet is, maar waar ik me nog steeds niet helemaal een voorstelling van kan maken). En verder zijn er estafette’s, kampvuren, parcouren met eieren rennen, beschuit eten en fluiten, met crickethandschoenen aan iets tekenen, etc, speurtochten, en eigenlijk alles wat een Nederlands kamp ook kent (voornamelijk ook dankzij ons).

ECHT -niet zo- HEMA

Voor arts en crafts hebben we nu verzonnen dat we op het terrein de 20 meter lange muur gaan verven met alle boys en de hoge boom die in het midden staat met poederverf. Superleuk idee, echt waar. We zouden even tussen ons schema door de aankopen doen in het hardware district (alles zit hier heel handig in district ingedeeld, ja, dat betekent inderdaad dat je zeven wijken door moet crossen voordat je aanbeland bent bij de onderkant van je boodschappenlijstje). Je kent het wel; een paar grote rollers, grondverf, zwarte verf, gekleurde verf, 60 kwasten van verschillende formaten en daarna nog wat papier, stiften, krijt, lijm en scharen voor de overige arts & crafts lessen.

De eerste winkel was meteen bingo voor het gros van de inkopen, YES dat is namelijk echt NOOIT zo in India (voor de etuis die we voor alle jongetjes gekocht hebben zijn we bijvoorbeeld vier uur onderweg geweest om 30 etuitjes te verzamelen bij verschillende stationaryshops).
Omdat we maar een uurtje van het schema konden missen meteen het lijstje op tafel gegooid zodat de 5 mensen in deze winkel van 25m2 ons misschien tegelijk konden helpen. (fout 1: meer dan 1 persoon aanspreken betekent in India verwarring) Na een uur hadden we 60 kwasten uitgezocht of bijna niet gebruikt waren of waar de kop nog vastgelijmd zat (!!).
Deel twee was de verf.
Mag ik 1 liter zwarte verf meneer?
Zwarte verf mevrouw? Een momentje..
*Loopt naar achter en komt terug met een 10 liter emmer*
Nee meneer, 1 liter
*Loopt weer terug en komt terug met 5 liter*
Weet u het zeker mevrouw, 1 liter is wel weinig?
Ja meneer, we hebben er ook meerdere nodig maar 1 liters zijn handig voor de jongetjes.
Ah oke momentje
*Loopt nog verder naar achter, blijft 12 minuten weg en komt terug met een 1 liter pot*
Dit is zwarte verf, mevrouw.
Volgens mij staat er roze op de onderkant meneer?
Nee mevrouw ik verzeker u dat dit zwarte verf is.
Kunt u hem toch even openmaken?
*Zucht diep, overlegt in het Tamil eerst met de ene collega, daarna met de ander, maak zeer traag en met overduidelijke afkeer van de hele situatie toch de pot open* Ah mevrouw ik zie dat dit roze verf is, maar deze had u natuurlijk ook nodig ja? (en NIKS geen gene he! Daar verbaas ik me nog steeds over..)
Nee meneer ik wil toch eerst echt zwart en is het normaal dat ik ratten zie lopen achter de toonbank?
Ja zeker, die houden de boel mooi schoon, moment ik pak even de verf die u van mij verlangd.

En tijdens dit alles zijn er dus vier overige personeelsleden die me aanstaren, achterna lopen bij elke stap, soms mijn wang of mijn haar even aanraken en dan gaan giechelen (ja ik heb het hier over jongens) of gewoon voor je gaan staan en met hun telefoon een foto van je maken zonder een woord te zeggen (wat ik ze meestal niet ongestrafd laat doen, sommige Tamil woorden zijn nu eenmaal makkelijker te onthouden dan andere…

Goed, ik hoor jullie nu denken ‘gedeeld door de helft min twee’ maar ik kan met mijn hand op mijn hart zeggen dat dit is hoe de situatie is. Dat ik niet overdrijf. En dat het zo nog minutenlang doorging. Uiteindelijk hebben we drie uren en een kwartier in deze winkel gezeten, gelopen, geroepen en onderhandeld.
En toen moesten we nog naar de papierwinkel, de scharen en lijm winkel, de stoffenwinkel en naar 4 verschillende pin automaten omdat ze doorgaans leeg zijn. Acht uur ’s avonds waren we thuis en om half 3 ’s middags waren we vertrokken.
Een uurtje was het plan…

Dat zeg ik, ik kan het jullie echt. niet. uitleggen. Het is te bizar. Het is onbegrijpelijk voor Nederlands begrip. De nieuwste pc’s en het printpapier worden hier bezorgd op een koeien- of paardenwagen. Het spoor gaat hier ‘voor de veiligheid’ dicht 10 minuten voordat de trein komt in een land waar het verkeer al geen plek heeft om te kunnen ademhalen. Er werken hier 10 mensen in een winkel waar ze 7 dingen verkopen. Ik kan. het. niet. uitleggen. Zo vaak heb ik gehoord dat mensen zeiden van te voren ‘je zal wel moeten wennen aan het tempo in dat soort landen’ en het enige wat ik voor me zag was hoe de mensen op de straten rustig liepen. Geloof me, dat beeld, het klopt niet. Het zit in het bloed, het straalt van ze af, stroomt door ze heen. Ik moet loslaten me te ergeren aan het feit dat ik weet dat ik het zeven keer zo snel zou kunnen doen. Ik moet stoppen met aan de HEMA, de o-zo-geweldige HEMA te denken. Waar ik mijn verf, mijn kwasten maar ook mijn mascara, mijn verse croissant en mijn fles wijn en nieuwe pyama zelf uit mag zoeken. Waar alles in de verpakking zit en waar een vaste prijs op staat. Waar je binnen een kwartier nieuwe gordijnen, een fiets, een ontbijtje en een oogpotlood hebt afgerekend.

Ik zou nog even kunnen doorgaan over hoe de taalbarriere met de buitenwereld steeds vervelender wordt, maar die met de boys bijna niet meer aanwezig is. En over hoe hard ik verbrand ben toen ik in een waskuip een boek ben gaan lezen. Of over onze trip de volgende dag naar de kleding en de slipper winkel. Maar ik moet weer verder. Het is hier nu zes uur ’s avonds en ik wil nog even bij de teabreak zijn om aan de boys te vragen hoe hun een na laatste examen ging.

Ik wil nog even dat je dit weet…
Uiteindelijk ben je de hele dag eigenlijk bezig met leuke dingen, met lieve jongetjes in mooi weer en gezellige omstandigheden. Dus ik begrijp het als je denkt dat dit niet onder werk valt. En hier en daar is het echt nog wel mogelijk om een theetje of een uurtje te schrappen (ik zit niet voor niets in het internetcafe), maar hoe je het ook wend of keert, we zijn fulltime -15 a 16 uur per dag- met kinderen en regelen bezig. Dat is twee keer een normale werkdag in Nederland. In een vochtig klimaat waar de temperatuur alleen nog maar aan het klimmen is en nu al ’s nachts boven de 33 graden uitkomt.

En waar ik nog minstens veertig negatieve aspecten van kan gaan toelichten. Maar het punt is; het boeit allemaal niet. Het boeit me geen reet of ik nou acht uur per dag werk of vijftien en of ik nou acht uur per nacht slaap of zes. Dit is echt zoiets geweldigs om mee te maken dat ook dat weer moeilijk is om aan jullie uit te leggen. Dat je al heel snel in die cliches gaat vallen waar ik zelf altijd al naar moest luisteren.

Ik durf echt wel te zeggen dat ik best even bij jullie wil zijn voor een drankje, een peukje, een terrasje in mijn o-zo-geliefde Amsterdam, een goed gesprek en een dansje.
Ik durf ook wel te zeggen dat ik nooit de ambitie heb gehad om met kinderen te werken. En dat mijn Pedagogiek en Beleidskunde en dat beetje Journalistiek een opstapje zijn naar iets waar ik nu nog geen weet van heb. Maar gewoon even nu. Even right here, right now.. Ik zou willen dat jullie allemaal even hier konden zijn. Voor de verhalen, de stemmetjes, de gezichten, de indrukken, de knuffels, de kussen, de huilbuien, de lachbuien, het geluk en het ongeluk, de uitgelatenheid en de ingetogenheid, gewoon voor al het mooie.

Geplaatst onder: Zonder rubriek op 9 april 2008 | 9 Reacties »

Lieve mensen,

Weer even een berichtje vanaf een brakke pc in Salem. Heb weer een paar spannende updates maar nog eerst even een vraagje: ik zag laatst dat ik zo’n 1400 bezoekers per maand heb, waarom reageren jullie dan niet even? maar dat terzijde hahaha…

GELD EN LESGEVEN

Het is moeilijk om hier te spenden zoals je dat in Nederland gewend bent maar ik ben op de goeie weg. Even een overzichtje..
Vier keer in de week geef ik engelse les aan de groten, engelse les aan de kleintjes of arts and crafts (handvaardigheid/tekenen/etc) op Adi Waram. Alle lesmaterialen, kopieerkosten en aanschafkosten van boekjes, mapjes, verf, krijt, papier, etc komt uit de sponsorpot. Wij zijn speciaal naar Salem gekomen met het engelse spraakles geven als grootste doel. Dit nemen we dan ook erg serieus. We hebben een lessenplan opgezet, zodat dit ook overgenomen kan worden door een brother als wij weg zijn. Tot op het moment van onze aankomst is er geen Engelse les gegeven.
Ook op Anbu Illam geven we een dag per week engelse les. Hiervoor gebruiken we de lesstof die we voor Adi Waram gebruiken. Qua geld gebeurt hier hetzelfde. Ook hebben we voor Adi Waram een aantal educatieve posters gekocht. Wilde dieren, zeedieren, de onderdelen van het menselijk lichaam, good manners, etc. We geven namelijk ook good manners class elke dag van de week. Hierin leren we ze onder andere hoe ze moeten tanden poetsen, dat ze na wc gebruik handen moeten wassen en dat ze niet zomaar moeten gaan vechten. Ik noem maar wat, maar dan hebben jullie ongeveer een idee van wat we ze leren en vooral, wat ze nog niet konden.
Tot slot hebben deze jongetjes in de zomer drie weken summercamp. De meesten kunnen nergens terecht in de zomervakantie daarom organiseert Don Bosco drie weken lang een supercamp met van alles. Je raadt het al; wij zitten in de organisatie van het gehele kamp. Gelukkig hebben we nu al pagina’s vol met geweldige kampactiviteiten, maar we zitten dus bij alle meetings hierover, er zijn verschillende mensen voor ingehuurd en de hele timetable ligt in onze handen. Ons laatste knalfeest zal ook plaatsvinden op het kamp!
En morgen gaan we het HIV project bezoeken hier 10 km vandaan. Het project staat kant en klaar maar er mogen nog geen kinderen in omdat de fencing (het hek) nog niet voor de bakker is. Omdat we hier geen kost en inwoning hoeven te betalen hebben we besloten dit hek te financieren met een deel eigen geld en een deel sponsorgeld. Het gaat om cement, stenen en prikkeldraad, maar hier in het armste gedeelte van India is een fence een nogal belangrijke fase in de afronding van het project.
Volgende week gaan we 50 sheets halen van de beste kwaliteit. En verder zoals gezegd staan er dus nog fietsen, kleding, schoeisel en nog wat onbekende grote uitgaven op het plan. Ook hebben we ze laatst een etui kado gegeven met daarin een eigen tandenborstel, kam, kokosolie, pen, etc. Kostte niets, groots effect. Net als de oerhollandse spelletjes. We hebben elke middag zo’n 2,5 uur gametime. Dat vullen we dan met flessenvoetbal (veruit het populairst), koek en fruithappen, zakloopwedstrijden, ballontikkertje, trefbal, etc.

DE BOYS

Ik wil even kort vertellen over een paar jongetjes. Afgelopen week hebben we met de father een gesprek gehad over een paar onhandelbare jongetjes. Ik schrok nogal van wat ze nu al meegemaakt hebben.
Palani is vijf jaar, hij zit hier nu een half jaar. Toen hij binnenkwam zat hij onder de brandmerken en littekens. Zijn ouders waren gescheiden en hij leefde omstebeurt bij zijn stomme (niet kunnen praten stom dus) vader en z’n moeder en haar nieuwe vriend. Als hij bij zijn vader was geweest mishandelde zijn moeder hem urenlang. Met een verhitte pook, sigaretten, ongedierte. Ze hadden een kleine koffieplantage en wat vaak gebeurde was dat ze hem vastbond aan een koffieboom met een klein trommeltje in zijn handen. Na verloop van tijd kwamen de apen steeds dichterbij om de koffieboontjes die over hem heen waren gestrooid op te komen eten, de enige manier van afleiden was dat trommeltje. Dit lukte dat kleine mannetje natuurlijk niet altijd. Die beten staan nog steeds in zn lichaam. We vonden zijn gedrag zo frapant omdat hij veels te aanhalig was. Wat bleek? Hij heeft de eerste maanden in afzondering geleefd en nu hij doorheeft dat niemand hem kwaad doet kan hij er geen genoeg van krijgen. Moet je voorstellen, 5 jaar. En bij z’n pa gebeurde hetzelfde maar dan met wat andere vormen…
En dan hebben we nog Elango, Illy, wiens vader zijn moeder vermoord heeft en hij haar gevonden heeft de volgende ochtend. En Djavarach, zijn moeder had met de jongste broer van zijn vader (waar ze mee getrouwd was), die jongste broer was zo verliefd dat hij zijn vader vermoord heeft en toen wilde zijn moeder niets meer met Djavarach te maken hebben. En Satish, zijn vader is vorig jaar gestorven aan aids, zijn moeder is al maanden stervende. Sasi zijn moeder woont onder de brug van het busstation, T Radesh werd achtergelaten door zijn ouders in een appartement in Delhi en zo kan ik nog wel even doorgaan.

MOSLIMPASEN

Ik probeerde vorig weekend toch nog een beetje goede vrijdag/pasen te vieren zoals ik dat in Nederland gewend ben. Maar dat werd ons niet gegund. De moslim (in moskee uiteraard) naast het raam (ja inderdaad, 5 keer op een dag zo hard dat je jezelf niet meer hoort denken) heeft de hele vrijdag tot twaalf uur ’s nachts aan een stuk door geschreeuwd. Een doemdienst was het. Zo een waar wordt beweerd dat iedereen meteen al bij de geboorte veroordeeld is en door vroom te leven hooguit nog kan verdienen dat hij later in de eeuwigheid dagelijks niet een volle liter maar slechts een halfje zwavel hoeft te slikken. Zulke mensen belijden niet hun geloof, maar hun twijfel. (gejat van Arthur Japin, de overgave)
Uiteindelijk was stille zaterdag gelukkig echt STILLE zaterdag en konden we toch nog een beetje leuk vieren.

KLERE-KLEREN

Twee weken geleden zijn we op speurtocht gegaan naar wat shirts en broeken. De chuli’s dragen we regelmatig maar nu het zo benauwd en heet is, is dat gewoon niet meer uit te houden. (Wiens idee was dat? Sjaals in een land wat maar drie jaargetijden kent; heet, heter, heetst??!!) Ik heb zelf twee shirts en een broek meegenomen maar die zijn al zo’n beetje dood. Na twee dagen heel Salem doorgereisd te hebben hebben we ons er maar bij neergelegd dat westerse kleding hier niet te vinden is voor vrouwen. We hebben nu een paar dunne herenpolootjes gekocht en deze bij een speciale ladies tailor (net zoals de speciale vrouwenbussen en mannenbussen, mannen maken hier de mannenkleding en vrouwen de vrouwenkleding. We moeten ook al ons eigen goed wassen omdat de dobi –wasman- geen vrouwenkleding aanraakt. Zucht..) gebracht om ze zo iets vrouwelijker te maken. Nou bijna niet te onderscheiden van een echte dames Ralph natuurlijk! Zo blij als wij zijn met twee bruin gestreepte, slecht in elkaar gestikte mannenpolo… Wie had dat ooit kunnen denken?

W-NEE

Het water is de laatste tijd veel vaker op en de stroom valt gelukkig wat minder vaak uit. Maar ik ben de laatste nacht helemaal kapot gebeten door de vlooien, en de wc is al ruim een week kapot door de watertoevoer zodat we dus alles maar een beetje op elkaar doen en dan een paar keer per dag alles doorspoelen met wat water. Tot zover het regeltje privacy, maar dat was al niet heel erg meer van toepassing op onze 12 vierkante meter. Maar vlooien moet je verzuipen, en daar heb je dan wel water voor nodig. Of je beddegoed laten wassen, maar dat doet de dobi niet en dat kunnen we niet uithangen in onze enorme kamer. Dus mikken we maar weer wat azaron op de beten en slaan elkaar als we jeuken en dan valt het eigenlijk ook allemaal wel weer mee.

Oke lieve mensen, dit was mijn verhaaltje weer. Ik weet dat het lang was, maar het was al even geleden en een mens moet ook ff kunnen spuien he!
Conclusie: het gaat supergoed hier, behalve wat hygiene probleempjes, de boys leven op van ons gezelschap, wij leven op van hun gezelschap. We hebben het nu al zo druk dat het bijna op een echte baan begint te lijken. Maar dan zonder airco!

Liefs vanuit Verweg!

ps. nieuwe foto’s komen eraan

Geplaatst onder: Blog, SponsorMessage, Zonder rubriek op 26 maart 2008 | 7 Reacties »